|
In praecedenti libro de aedificatione templi diximus plura; nunc autem
de destructione ejus quid historia dicat, breviter audiamus. Sicut
veridica refert historia: Antiochus illustris filius Antiochi regis qui
fuerat Romae obses, ascendit Hierosolymam in multitudine gravi: et
intravit in sanctificationem cum superbia, et accepit altare aureum, et
candelabrum luminis, et universa vasa ejus: et accepit thesauros
occultos quos invenit, et sublatis omnibus abiit in terram suam. Post
duos autem annos misit rex principem tributorum in civitates Juda, et
venit Hierusalem, cum turba magna, et irruit super civitatem repente, et
perdidit populum multum ex Israel, et accepit spolia civitatis, et
succendit eam igni, et destruxit domos ejus, et muros in circuitu: et
captivas duxit mulieres et natos, et pecora possederunt: et
aedificaverunt civitatem David muro magno, et firmo, et turribus firmis:
et facta est illis in arcem. Et posuerunt illic gentem peccatorum, et
viros iniquos, et posuerunt illic arma, et escas (I Machab. I). Ascendit
in Hierusalem rex Antiochus, quando in Ecclesia dominatur diabolus, vel
in anima carnalis appetitus. Ascendit autem in multitudine gravi, id
est, in abundantia delictorum, et in gravitate cujuslibet criminalis
peccati. Intrat in sanctificationem cum superbia, quando sanctificata
per confessionem elationis spiritus aperit sibi corda. Accepit altare
aureum, et candelabrum luminis, id est, puritatem orationis, et lucem
divinae contemplationis. Accepit universa sanctificationis vasa, diversa
videlicet virtutum genera. Et omnia comminuit, quando virtutum species
diversas ad nihilum redegit. Et accepit thesauros occultos quos invenit;
et sublatis omnibus abiit in terram suam. Thesaurus, est sapientiae
intellectus, occultus diabolo, sed notus Deo. Quem tunc diabolus
invenit, quando per jactantiae vitium caeteris manifestum reddit.
Sublatis omnibus in terram suam Antiochus abiit, quoties diabolus
sublatis virtutibus ad terrena desideria mentes fidelium reducit. Post
duos autem annos misit principem tributorum in civitates Juda. Cupiditas
tributa recipit; quia et in Ecclesia, et in qualibet anima exactiones
complures agit. Cum magna turba venit Hierusalem, ut conturbet
simplicium pacem. Super civitatem irruit, et populum simplicium
cogitationum ex Israel perdit. Et accipit spolia civitatis, quando
mentem virtutum spoliat indumentis. Et eam igne succendit, dum
concupiscentiae flammis animum comburit. Interius destruxit domos, et in
circuitu ejus muros, id est, intus conscientias, et in circuitu
operationes perfectas. Et captivas duxerunt mulieres, imperfectas
scilicet mentis affectiones; et natos, id est, actus earum imperfectos.
Pecora eorum possident, cum diabolus, vel carnis appetitus in potestate
sua irrationabiles animi motus retinent. Et quae filii Israel custodire
consueverant, Antiocheni mactant et manducant. Civitatem David
aedificant, dum mentem cujuslibet manu fortis, id est, bene operantis,
in contrariam partem mutant. Muro magno et turribus firmis muniunt, dum
perversa opera et eorum defensiones in circuitu ponunt. Et facta est
illis in arcem, id est perversae mentis elationem. Et posuerunt illic
gentem peccatorum, et viros iniquos, in anima scilicet gentem vitiorum,
in Ecclesia vero haereticos Christianae fidei, graves inimicos. Et
posuerunt illic arma, et escas. Arma, sunt defensionis verba, escae,
delectationes terrenae. Hujusmodi cibis arcem muniunt, qui terrenis
delectationibus mentem pascunt. Sed et rex Antiochus ire volens in
Persidem reliquit hominem Lysiam nobilem de genere regali super negotia
regia: et mandavit ei de omnibus quae volebat, et de habitantibus
Judaeam et Hierusalem ut mitteret ad eos exercitum ad conterendam
virtutem Israel, et reliquias Hierusalem (I Machab. III). Et congregavit
Lysias electorum virorum sexaginta millia, et equitum quinque millia; et
venerunt in Judaeam, et castra posuerunt in Bethoron. Et occurrit illis
Judas cum decem millibus viris, et commiserunt praelium, et ceciderunt
de exercitu Lysiae quinque millia virorum. Videns autem Lysias fugam
suorum et Judaeorum audaciam, abiit Antichiam (I Machab. IV). Lysias ab
Antiocho ad destruendam Judaeam et Hierusalem mittitur, quando spiritus
luxuriae ad subvertendam confessionis pacem a diabolo destinatur. Lysias
enim generans interpretatur. Luxuria siquidem plures filios generat,
quia diversos motus carnis ex se quotidie creat. Et venerunt Judaeam, et
castra posuerunt in Bethoron: veniunt in Judaeam, dum ingrediuntur
confessionis terram, et in Bethoron castra ponunt, quia per iram terram
confessionis invadunt. Bethoron enim domus irae interpretatur. Est autem
Bethoron superior, ira praelatorum; et Bethoron inferior, ira
subditorum. Quamcunque istarum alienigenae obtineant, terram
confessionis turbant. Et occurrit illis Judas cum decem millibus viris.
Judas exercitui Lysiae cum decem millibus viris occurrit, quando
confessio fulta decem praeceptis legis, diversis luxuriae motibus
viriliter resistit. Et commiserunt praelium, et ceciderunt de exercitu
Lysiae quinque millia virorum. Judas cum exercitu Lysiae praelium
committit, cum mens totis viribus luxuriae contradicit. Et sic de
exercitu Lysiae quinque millia occumbunt, dum quinque sensus corporis in
ore gladii confessioni succumbunt. Videt autem Lysias suorum fugam, et
Judaeorum audaciam, abiit Antiochiam. Antiochiam Lysias abiit, quia
luxuria divitiarum abundantiam quaerit. Antiochia enim, paupertatis
silentium interpretatur. Ibi paupertas silere dicitur, ubi divitiae
dominantur. Postquam Judas missum ab Antiocho fugavit Lysiam, et ille
victus abiit Antiochiam. Dixit Judas ad fratres suos: Ecce contriti sunt
inimici nostri; ascendamus nunc mundare, et renovare sancta. Et
ascenderunt in montem Sion, et viderunt sanctificationem desertam, et
altare profanatum et portas exustas, et in atriis virgulta nata sicut in
saltu, vel in montibus, et pastophoria diruta: et sciderunt vestimenta
sua, et planxerunt planctu magno (ibid.). Judas fugato Lysia, id est,
destructa luxuria, et contritis hostibus, luxuriae scilicet operibus, in
montem Sion ascendit, dum vera confessio per gradus virtutum sublimia
quaerit. Ascendit mundare sancta, et renovare. Cor mundum crea, inquit,
in me, Deus, et spiritum rectum innova in visceribus meis (Psal. L). A
vitiis munda, virtutibus innova. Et viderunt sanctificationem desertam.
Sanctificationem desertam conspicit, qui sanctitatem mentis a Deo
derelictam esse cognoscit. Templum enim, sicut in eodem libro dicitur,
luxuria, et comessationibus gentium erat plenum, et scortantium cum
meretricibus sacratisque aedibus mulieres se ultro ingerebant (II
Machab. VI). Templum luxuria plenum esse dicitur, dum luxuriae
cogitationibus voluptuosis animus delectatur. Comessationes vero in eo
fiunt, dum vitia carnis invicem diversis delectationum ferculis mentem
pascunt. Scortantes cum meretricibus in eo habitant, dum vitia carnis
cogitationibus animi concordant. Sacratis aedibus ultro se mulieres
ingerunt, dum mollities et blandimenta carnis in secreto mentis sese
licenter abscondunt. Altare profanatum, et plenum illicitis esse
legitur, dum mens ea desiderat et exoptat, quae in lege divina
prohibentur. Portae combustae jacent, dum sensuum aditus ardenti
desiderio succensi, ineuntibus vitiis omnino patent. Virgulta vero in
atriis nata sunt illicita desideria, quae sicut virgulta nullo colente
crescunt, sic in animo sponte surgere non desinunt. Pastophoria diruta,
sunt mentis secreta, ab alienigenis, id est, a spiritibus immundis
destructa. Pastophoria siquidem, sunt cellulae in intimis
gazophylaciorum factae, aut thalami in quibus habitant templorum
praefecti. Haec igitur Judas a praedictis immunditiis purgat, et
quotidie renovare non cessat.
|
|
