|
Quaerimus ergo quid sibi velit talis distinctio verborum; utrumne
aliquid nobis innuat quod non spiritum, sed animam Dominum magnificare
dicit; et spiritum, non animam, in salutari suo exsultare testatur. Et
forte aliquis curiositati magis quam diligentiae ascribendum putet ita
singula quaeque perscrutari, et nec minima etiam sine propria
consideratione praeterire. Novi ego multa ad hunc modum propter affectus
commovendos in Scripturis vel per expressionem dicta, vel per
inculcationem repetita. Quod etiam in hoc factum similiter si quis
dicat, nihil inconvenientis est. Sic enim dictum est: Anima mea
magnificat et spiritus exsultat, quasi diceretur: Ego ex anima mea et
spiritu meo, id est, ex toto corde, et ex tota voluntate, Deum laudo et
de ejus salvatione, quam generi humano praeparari nunc video, totis
praecordiis exsulto. Nunc enim video de me assumi, quod credo pro me
debere offerri. Sed tamen ut Salvatorem, meum confitear, qui, etsi adhuc
hostiam carnis suae non obtulit, carnem tamen, quam adveniente tempore
in hostiam offerat, jam assumpsit. Ergo et nunc Salvator; et non solum
nunc, sed ab aeterno Salvator, qui jam per carnem assumptam ad salvandum
advenit, sed eam, quam suo tempore exhibebit, salvationem ab aeterno
dare disposuit. Vel certe secundum verborum distinctionem, convenienter
anima magnificare Deum dicitur, et spiritus in salutari suo exsultare
perhibetur. Saepe namque in Scripturis per animam affectus quidam et
teneritudo mentis designari solet; et idcirco dum se ex anima
magnificare asserit, nequaquam timore servili, sed dilectionis affectu,
Deum se venerari ostendit. Et rursum cum spiritum suum in salutari suo
exsultare perhibet, manifeste declarat non esse salvationem hanc, de qua
caro gaudeat, sed aeternam potius, et in bonis invisibilibus
praeparatam, de qua spiritus exsultat. Quia ergo beata illa anima casti
timoris suavitatem conceperat, ideo non servili formidine, sed filiali
dilectione Dominum se magnificare dicebat. In anima quippe, sicut dictum
est, affectus et devotio amantis exprimitur, quia nihil aliud est ex
anima laudare, quam ex affectu venerari, et revereri ex dilectione. Sed,
quia rursum aeternae salvationis ex illo pietatis fonte certitudinem
hauserat, ideo spiritu in suo salutari exsultabat.
|
|
