|
Sed quia eodem Spiritu sancto docente didicerat sicut sua per
humilitatem tegere, sic alienis bonis per charitatem congaudere: surgit
mox, et cum affluentia tantae gratiae ad inferioris properat epulatura
convivium. Conscendit in montem Judaeae videre, et congratulari
Elisabeth: ut quod de ipsa audierat credula in ipsa praesens videret, et
condigna exsultatione exciperet. Sed quae ad aliena bona praedicanda jam
devota cucurrit, merito sua ab aliis praedicari audire debuit: ut ex eo
quoque gloria ejus cresceret, quod exaltationi alterius non invideret.
Unde Elisabeth Spiritu sancto repleta qualis, ac quanta esset, quae
advenerat, agnovit. et quantum se indignam ejus visitatione judicaret,
aperuit dicens: Unde hoc mihi, ut veniat mater Domini mei ad me? Ecce
enim, ut facta est vox salutationis tuae in auribus meis, exsultavit in
gaudio infans in utero meo. Et beata, quae credidisti, quoniam
perficientur in te, quae dicta sunt tibi a Domino (Luc. III).
|
|
