|
Tunc ait Maria:
Magnificat anima mea Dominum.
Non ergo amplius potuit se continere cum Spiritum, quem intra cordis sui
secreta tanta plenitudine redundantem sentiebat, per alieni oris
claustra cerneret erupisse. Tunc igitur ad manifestationem Spiritus
aperuit os suum, et verbum bonum, quod conceperat, eructans in laudem
Salvatoris exclamavit, dicens: Magnificat anima mea Dominum. Nemo igitur
verba ista leviter aestimanda putet. Quae enim de tam profunda
conceptione prolata sunt, sine profunda investigatione digne penetrari
non possunt. Et utinam contingat nobis eorum arcana quaerentibus illo
spiritu ducente incedere, quo repleta Maria verbum patris concipere, et
patrem verbi meruit verbo exsultationis magnificare. Ait ergo:
Magnificat anima mea Dominum.
Et exsultavit spiritus meus
in Deo salutari meo.
Vere dilecta, et unica, et in illam cellam vinariam a rege sponso tuo
introducta, ab ubertate domus ejus inebriata, et fonte vitae (qui apud
ipsum est) potata memoriam abundantiae suavitatis ejus eructasti, et in
justitia ejus exsultasti. Vidisti, et gustasti; vidisti majestatem,
gustasti suavitatem. Ideoque quod intus hauseras, foras propinasti.
Magnificat anima mea Dominum. Videte quid ait: Magnificat, inquit, anima
mea. Et exsultavit spiritus meus. Duo et duo, anima et spiritus,
magnificat et exsultavit. Anima magnificat, spiritus exsultat: et iterum
duo Dominus et salutaris; verba duo, res una, et tamen duo: Dominus et
salutaris: Dominus potentiam nota, salutaris misericordiam. Videamus
itaque verborum distinctionem. Primum anima magnificat Dominum; deinde
Spiritus exsultat, in salutari non dicit anima exsultat. Nec dixit:
Spiritus magnificat; sed anima, inquit, magnificat, et spiritus
exsultat; nec ait magnificat salutarem et exsultat in Domino; sed
magnificat Dominum, et exsultat in salutari suo. Primum discernamus
quare distincte posuit, magnificat et exsultat; vel quare prius
magnificat, postea exsultat. Nihil enim ratione caret; quia omne, quod
dictum est ab illa intima summae veritatis luce cui mens virginis
excellenter inhaeserat emanavit. Nec potuit aliud dicere, quae meditando
locuta non est, sed gustando: quam non docuit per varia discurrens
cogitatio, sed uni inhaerens fonti sapientiae per contemplationem mentis
devotio. Magnificat anima mea Dominum, inquit, et exsultavit spiritus
meus. Duo quippe sunt, quae beati angelorum et hominum spiritus in illo
fonte boni aeterna contemplatione hauriunt. Incomprehensibilis videlicet
majestas Dei, et ineffabilis bonitas; quorum alterum castum timorem
generat, alterum dilectionem parit. Pro majestate enim venerantur Deum,
et pro bonitate amant, ne vel dilectio sine reverentia dissoluta sit,
vel reverentia sine dilectione poenalis. Admirantes enim diligunt, et
diligentes admirantur, ut inexstinguibiliter per admirationem ardeat
dilectio, et suaviter in dilectione ferveat admiratio.
|
|
