|
Et propterea cum constet animam rationalem nonnisi formato corpori dari,
et iterum materiam, sicut ipsum corpus, priusquam humanam formam
accipiat moveri, et crescere, et ipso vitali motu, qui ipsi inest, ad
hanc ipsam formam perduci, sine contradictione aliqua concedendum
putant, quod antequam rationalem animam accipiat corpus humanum, animam
habeat sensualem, qua vivat et vegetetur et incrementum formamque
percipiat intantum ut si concepto semini, et formato rationalis anima
non daretur, cum illa anima, quam a prima conceptione habet
irrationalem, in humana forma de homine animal brutum nasceretur, nihil
a caeteris irrationabilibus distans, excepto quod de humano semine
substantiam contraxisset. Nam cum brutorum animalium semini hoc
naturaliter insit, ut a semetipso tempore adveniente vivificationem
accipiat, indignum videtur hoc humano semini, quod in sua natura
excellentius esse constat, denegare. Post haec omnia illud etiam in
testimonium assertionis adducunt, quod in Scripturis catholicis
frequenter invenimus, in una persona geminato vocabulo animam et
spiritum nominari, et in precibus Ecclesiae quotidie sine aliqua erroris
suspicione cum fidelium funeri obsequium reddimus, animam et spiritum
defuncti Domino commendamus. Hac ergo ratione probare volunt unumquemque
duas animas habere, alteram qua vivit; alteram qua sapit, et utramque in
futuro in electis beatificandam; alteram, id est rationalem per visionem
Creatoris; alteram, id est sensualem per incorruptionem corporis.
Similiter in reprobis utramque cruciandam; alteram per ignem, alteram
per conscientiam malam.
|
|
