|
Sed fides catholica ejusmodi assertionem non recipit, sed unam eamdemque
animam esse verissime testatur, quae in homine et corporis vitam praebet
per sensum, et in semetipsa vivit per intellectum. Neque si humano
corporis rationalis anima ante formationem non datur, licet moveatur, et
crescat priusquam formam humanam accipiat, idcirco necesse est ut hoc
per animam aliquam fieri dicamus, cum manifeste videamus virgulta, et
herbas sine anima moveri, et incrementum habere. Nisi forte ipsam
vegetationem et motum naturalem, animam quis appellare velit. Sed haec
vis licet secundum aliquid anima dici possit, sensualis tamen et quae
animas aciat, nullo modo dicenda est. Ridiculum enim, et praeter
rationem omnino est, ut humanum corpus sine anima rationali bestiam
nasci dicamus, et non potius nec vivere, nec nasci si anima rationali
vivificatum non fuerit. Nam illud quod dicunt indignum esse, ut semen
humanum secundum naturalem conceptum caeterorum animalium seminibus ad
vivificationem infirmius esse credatur, et minus efficax quam nullius
ponderis sit manifestum est, cum videamus fere omnia bruta animalia
vigore sentiendi hominem praecedere; imo ex hoc ipso verisimilius
probetur, semen nonnisi ex anima rationali vivificari, et sensum
percipere; quia perfecto justum erat ut brutis animalibus, quibus nihil
dandum erat in intellectu, aliquid amplius daretur in sensu, et
econtrario, tanto major necessitas homini indiceretur exercendae
rationis, quanto majorem in sensibus corporeis defectum pateretur. Sed
et illud quod in sacra Scriptura aliquoties circa unam et eamdem
personam designandam spiritum et animam vocabula invenimus: non propter
diversas essentias significandas factum est, sed propter ejusdem
essentiae diversam proprietatem. Nam unus, et idem spiritus ad seipsum
spiritus dicitur, et ad corpus anima. Unde et illi spiritus, qui primum
conditi sunt, ut in sua puritate persisterent, neque miscerentur
corporibus, spiritus dici possunt, animae non possunt; quia naturam
spiritualem habent, animationem corporalem non habent. Brutorum autem
animalium spiritus, quia essentialiter corpus sunt, et extra
vivificationem corpoream esse non habent magis propriae animae dicuntur
quam spiritus. Anima autem humana, quia et in corpore esse habet et
extra corpus, proprie et anima vocatur, et spiritus. Sed anima dicitur
in quantum est vita corporis; spiritus autem in quantum est ratione
praedita substantia spiritualis. Propterea in hac vita anima perditur ut
spiritus salvus fiat, cum haec vita propter Deum despicitur ut postmodum
a Deo aeterna vita tribuatur. Sed quia id, quod perdimus, quantum ad
essentiam idem ipsum est, quod recipimus: propterea Dominus in Evangelio
nequaquam nos animam perdere praecepit ut spiritum salvum reciperemus,
sed eamdem ipsam animam hic perdendam esse dixit, ut in futuro salva
reciperetur (Matth. X), hoc profecto significans, quod quisquis propter
Deum hanc vitam, quae nunc corporis vivificatione ex anima temporaliter
mortalis constat, libenter despexerit, in futuro etiam eamdem corporis
(non solum animae) vitam aeternam et immortalem recipiet. Unde et sancta
Ecclesia, quae carnis resurrectionem fidelissime credit, non solum pro
spiritibus, sed etiam pro animabus fidelium suorum orat: hoc utique
petens ut in visitatione justorum cum illa beatitudine, quae ex visione
Dei mundis cordibus erit, hoc etiam ad gloriam vitae aeternae immortale
et incorruptibile per resurrectionem carnis recipiant, quod nunc per
mortem carnis corruptibile deponunt. Et haec quidem de differentia
animae et spiritus, praeter rem, sed forte non praeter utilitatem
dixerimus. Nunc ad ordinem narrationis nostrae, ut coepimus, recurramus.
|
|
