|
Dum medium [quietum] silentium tenerent omnia (Sap. XVIII). Tria sunt
silentia. Primum silentium est ignorantia languoris. Secundum silentium
est desperatio curationis. Tertium silentium est adeptio sanitatis.
Primum silentium fuit ante legem. Secundum inter legem et gratiam.
Tertium erit post hanc vitam. Primum silentium fuit, quando homo non
agnovit morbum suum; et idcirco siluit, nec quaerebat remedium. Sed
postquam lex subintravit et ostendit languidis vulnera sua, statim
ruptum est silentium, et coeperunt mox aegri salutem quaerere; sed quia
per opera legis, ubi salus non est, sanari volebant, quod quaerebant non
potuerunt invenire. Tandem igitur considerans homo per legem neminem
justificari posse, quasi post diuturnos clamores fatigatus et jam
desperans rursum loqui cessavit, et subsecutum est secundum silentium.
Tunc ergo omnipotens Verbum Dei Patris in carnem veniens rupit
silentium, locutum est pacem, dedit gratiam, proposuit misericordiam,
promisit veniam; et coeperunt aegri currere ad medicum, et quasi magnis
clamoribus sic pura fide cordis et vera confessione oris flagitare
remedium. Hoc itaque in praesenti vita hac agitur, ut homo per gratiam
Dei sanitatem recipiat. Sed cum plenam sanitatem receperit, et ad illam
felicitatem venturae immortalitatis perductus fuerit, non erit amplius
quod petat; et tunc sequetur tertium illud beatum silentium quod nunquam
finem habebit. Inter primum et medium silentium multa verba sonuerunt,
inter medium et ultimum silentium sonat unum verbum. Multa verba fuerunt
multiplicia legis mandata, quae per Moysen data est. Unum verbum est una
Dei gratia, quae per Jesum Christum facta est, vel potius ipse Jesus
Christus. Moyses famulus Dei multa verba et multos sermones protulit.
Deus Pater unum Verbum, unumque sermonem misit. Sed sermones Moysi
omnipotentes non fuerunt, quia quod dicebant facere non potuerunt; et
ideo tandem quandoque in promissione deficiendo siluerunt. Et tunc
omnipotens Sermo venit, qui non solum dixit, sed quaecunque dixit, imo
quaecunque voluit fecit. Iste sermo, istud Verbum adhuc loquitur,
quandiu in fidelibus suis promissiones suas operatur. Sed cum promissa
impleverit, tunc quasi loqui cessabit. Cum autem promissa impleta
fuerint, quia amplius quod petatur nihil deerit, felix in sempiternum
silentium erit.
Dum ergo medium silentium tenerent omnia. Bene omnia, hoc est non solum
illi qui in petitione desperabant, sed et illa quae in promissione
defecerant, et nox in suo cursu medium iter haberet. Nox in sacra
Scriptura aliquando pro diabolo, aliquando pro membris ejus, id est pro
peccatoribus iniquis, aliquando pro peccato, aliquando pro praesenti
vita accipitur. Per noctem ergo in hoc loco, mortalis hujus vitae fluxus
signatur, sicut per diem alibi claritas vitae perpetuae. Praesens ergo
vita nox est, vita vero futura dies. Nox ista habet vesperam, dies illa
habet auroram. Vespera praesentis noctis fuit inclinatio unius diei,
aurora illius diei inclinatio praesentis saeculi. Vespera hujus noctis
fuit ex quo Adam peccavit, donec accepta sententia mortis a paradiso
pulsus in tenebras hujus mundi exiit. Aurora sequentis diei est a
resurrectione Christi usque in finem saeculi. Ergo vita ista nox est.
Sed quis est cursus vitae hujus? Videamus quo currat. Per mortalitatem
currit in mortem. Per mortem currit in damnationem. Igitur vita mortalis
deorsum currit, sicut vita immortalis sursum. Iter sursum est in coelis,
iter deorsum est in inferis. Iter medium est stadium vitae praesentis,
quod nascendo intramus, vivendo percurrimus, moriendo eximus. Quando
ergo nox in suo cursu medium iter habuit, nisi quando mors universos,
quos in stadio vitae praesentis reperit, secum ad inferos traxit, et
nemo adhuc mortalium ad vitam immortalem ascendere potuit? Vel per
noctem accipere possumus peccatum: quae videlicet nox ab originali
peccato coepit, et per actualia cucurrit. Quando ergo post originalem
praevaricationem primum praevaricatione naturalis legis, ac deinde,
scriptae legis praevaricatione succedente, peccatum ad summum
incrementum venerat, quasi nox in suo cursu medium iter habebat; sed
ista nox, vera luce apparente, mox deorsum vergere coepit; et nunc quasi
quadam alterna mutuatione paulatim decrescens elongat quousque lux
crescendo ad plenam diem perveniat. Vide ergo ordinatissimum divinae
dispensationis consilium. Quando omnis recuperandae salutis spes
perierat, et mors omnia secum deorsum rapiebat, peccatum ad summum
venerat, tunc omnipotens sermo liberandis mittitur, ut amplius divinae
gratiae munus commendetur. Venit, inquit. Quis? Unde? Quo? Sermo
Altissimi, Verbum Dei, unicus Patris, rex, filius regis, de consensu
Patris, ad tolerantiam passionis. De aequalitate majestatis ad patibulum
crucis, de sede regali ad officinam peccati, de lumine coeli usque ad
tenebras inferni. Sed nunquid ideo regnum perdidit? Imo eos qui servi
erant peccati liberans usque ad conregnandum sibi sublimavit. Et ideo
fortassis a regalibus sedibus venit, quia in domo Patris ejus mansiones
multae sunt (Joan. XIV), et regnabunt cum illo in aeternum, cum
acceperint regnum quod paratum est ab initio saeculi. Unicus enim regis
erat, solus regnum habuit; sed quia ad conregnandum sibi fratres
adoptare venit, non jam a sede regali, sed a sedibus regalibus venire
debuit, quia regnum ad quod vocantur electi Dei praeparatum est ab
initio saeculi.
|
|
