|
Sunt et alia quaedam circa baptizandos consideranda. Signantur enim
primum in fronte, in pectore, inter humeros, in auribus, in ore, crucis
signaculo, cujus virtute et omnia sacramenta complentur, et omnia
diaboli figmenta frustrantur. Sic cum occiderentur primogeniti Aegypti,
populus Hebraeorum, signatis postibus domorum sanguine agni paschalis in
typo Dominicae passionis, salvatus est. Sic etiam apud Ezechielem ab
imminenti clade Jerusalem liberandi praenuntiantur qui litteram Thau
(quae figuram crucis exprimit) in frontibus haberent insignitam. Postea
datur sal benedictus in os baptizandi, ut sale sapientiae sit conditus.
Exsufflatur non quidem creatura Dei in ipso, sed diabolus in cujus regno
propter peccatum natus est, exsufflatur ab ipso, id est, per Spiritum
sanctum cujus signum est flatus exterior, amovetur, dum per ea quae ibi
dolet agi, potestas ejus minoratur, nondum omnino tollitur. Nondum enim
per baptismum renatus est, sed tantum per crucis signum et caetera quae
circa eum acta sunt in utero matris Ecclesiae conceptus et nutritus, ut
tandem per aquam salutis Christo renascatur. Deinde tanguntur aures et
nares cum saliva; quae, quoniam a capite descendit, supernam signat
sapientiam. Cujus tactu et aures cordis aperiuntur ad intelligendum
verbum Dei, et nares cordis ut sentiant fragrantiam unguentorum Christi,
et dicat cor, eam sentiens: In odore unguentorum tuorum currimus (Cant.
I). Hanc formam Christus Ecclesiae tradidit, quando, muti et surdi os et
aures tangens, dixit: Ephpheta: quod est adaperire (Marc. VII).
|
|
