|
Dedicatio sive consecratio ecclesiarum episcopali dignitati reservata
est, sicut et consecratio virginum et ordinatio clericorum. In primis
episcopus ad consecrandam accedens ecclesiam aquam benedicit, cui et
salem benedictum admiscet. Inde ecclesiam ter gyrando exterius aspergit.
In quo et baptismi, et poenitentiae comitantis baptismum, figura
praetenditur. Sic enim homo cum baptizatur, propter tres personas,
quarum muneris est peccatorum remissio, ter in aquam mergitur. Per
poenitentiam autem dimittit Deus quidquid humana perversitas
cogitatione, locutione, vel actione committit. Quod bene in aqua et sale
figuratur, quia et a sordibus emundat, et a vitiorum putredine mentem
conservat. Interim in ecclesia locis duodecim luminaria sunt accensa:
quibus significatur ardens et lucens apostolica doctrina, quae et in
ecclesia materiali praedicatur, et in templo non manufacto per Spiritum
sanctum accenditur. Sic quoque cum tabernaculum a Moyse Domino jubente
constructum fuisset dedicatum, duodecim duces eadem munera obtulerunt,
sed diebus diversis (Num. VII), hoc significante Spiritu sancto quod
apostolica doctrina, quocunque tempore praedicata, in Ecclesia concors
esset et indivisa.
Et notandum quod ecclesia, antequam pontifex eam ingrediatur, populi,
ignorantis Deum et perfidiae tenebris inclusi, typum gerit. Quam ter
circuit pontifex aqua benedicta admisto sale aspergendo, sicut dictum
est, subsequente clero et populo, quia sicut leo rugiens diabolus
circuit, quaerens quem devoret (I Petr. V), sic praelatus Ecclesiae
circuire debet quaerens quem a faucibus leonis illius eripiat, ad
poenitentiam adducens et baptizans. Unde et Petrus ait: Poenitentiam
agite, et baptizetur unusquisque vestrum (Act. II).
|
|
