|
Ut autem ostendat pontifex sibi concessam potestatem liberandi et
utiliter captivandi captivitatem diaboli, sacramenta Ecclesiae
ministrando, de qua dictum est: Et portae inferi non praevalebunt
adversus eam (Matth. XVI), ad singulos circuitus accedit ad ostium
basilicae, et superliminare percutit virga pastorali, quae typum gerit
sacerdotalis potestatis, sicut et illa quam Dominus discipulos ad
praedicandum mittens in via ferre permisit. Percutiendoque dicit
Antiphonam: Tollite portas, principes, vestras, etc. Principes populi,
per basilicam non consecratam significati, daemones sunt; portae, per
quas introeunt ad corda hominum, vitia sunt et prava opera. Haec imperat
auferri ut eleventur portae per quas introitur ad aeternitatem, scilicet
virtutes, ut introeat Rex gloriae ad corda hominum ad fidem venientium.
Figuram autem populi praefati gerit archidiaconus, qui intus ad
admonitionem pontificis quasi admirans interrogat: Quis est iste Rex
gloriae? Post trinam percussionem ostium aperitur, quia trinitatis
potestate pars adversa superatur. Ingrediens episcopus cum clero et
populo dicit ter: Pax huic domui: quia Christus per assumptionem carnis
mundum ingrediens, parietem inimicitiarum destruxit, et pacem inter
coelestia et terrestria reformavit. Pontifex ergo basilicam intrans, Pax
huic domui dicit, quia sancti doctores hic intendunt ut populus qui a
Deo discordaverat per peccata, ei reconcilietur per bonorum operum
exercitia. Ingressus episcopus ecclesiam, primo prostratus orat cum
clero et populo, adimplens quod dicit Apostolus: Obsecro primum omnium
fieri orationes, obsecrationes, postulationes pro omnibus (I Tim. II),
etc. Surgens ab oratione nondum salutat populum dicendo Dominus
vobiscum, sed ad orationem invitat quia novellus populus nondum
salutatione pontificis dignus videtur. Magis autem pro eo quod ab eo
orandum est, ut postea salutatione dignus habeatur. Inde est quod
Dominus praedicatoribus suis praecepit ut neminem in via salutarent,
quod est ut hominem adhuc hominem corde, non spiritu, id est adhuc
transitoria et non spiritualia appetentem, non demulceant spe vana.
|
|
