|
Alleluia sequens aeternam gloriam vel vitam contemplativam significat,
quam activa promeretur, sed in hac vita non assequitur. Illa enim gloria
quid est nisi aeternum angelorum beatorumque spirituum convivium, quod
est semper laudare Deum. Ad hoc vitae praesentis inopia nullatenus valet
contingere. Scire autem ubi sit et praegustare illud gaudio spei, sitire
et esurire quod gustaveris; haec est illa quae dicitur sanctorum in hac
vita perfectio. Quapropter ininterpretatum hoc Hebraicum verbum
remansit, ut peregrinum ab hac vita gaudium, peregrinum signaret magis
quam exprimeret vocabulum. Quoniam ergo futurae beatitudinis quasi
proprium est vocabulum, utpote de coeli stillicidiis in ora apostolorum
delapsum, jure eo tempore magis frequentatur quo resurgens Dominus
ejusdem beatitudinis spem nobis propinavit, et promissum apostolis
Spiritum sanctum misit. Notandum autem quod Pneumata quae in Alleluia et
caeteris cantibus in paucitate verborum fiunt jubilum significant, qui
fit, cum mens aliquando sic in Deum afficitur et dulcedine quadam
ineffabili liquescit, ut quod sentit plene effari non possit. Affectus
enim hoc habet proprium, ut quanto intus ferventior fuerit, tanto minus
extra explicari possit. Beatus populus qui scit jubilationem (Psal.
LXXXVIII), id est qui saepe experitur et praegustat hanc dulcedinem, et
sic interius movetur, ut quod praesentit nec dicere sufficiat, nec
possit tacere. Tractus a trahendo dicitur, quia tractim cantatur.
Exprimit enim laborem epulantium, et incolantium diuturnitatem quasi
deplorat. Sequentia dicitur quia per cantus amoenitatem ad sequentia
praeparat.
|
|
