|
Sed jam de ipso Canone tractantes brevitatem propter memoriam prout in
tanta re fieri poterit observare curabimus. Totam sequentem seriem usque
ad ultimam Orationem Romano more Canonem appellamus propter regularem
sacramentorum confectionem. Hunc multipliciter exposuisse invenitur
diligentia Patrum. Consulens vero infirmitati nostrae divina gratia,
antiqua Capitula sensuum novitate saepe perfundit, ut quos majores in
eis sentire nequiverunt, inspirante Dei sapientia sentiant minores.
Sensus itaque novi cum subito effulserint supra omnem humanum modum,
miramur ubi nunc usque latuerint, unde tam inopinate et absque studio
emerserint. Ex ipsa vero admiratione et inopina exsultatione dilatatur,
cor, sicut scriptum est: Mirabitur et dilatabitur cor tuum (Isa. L). Et
ob ipsam dilatationem adimpletur devotione, dilectione, delectatione,
juxta illud: Dilata os tuum, et implebo illud (Psal. LXXX). Nonnunquam
vero luce clarius visu, et super mel et favum dulcius gustatu, dum per
eadem transimus, absconduntur, juxta illud: Quam magna multitudo
dulcedinis tuae, Domine, quam abscondisti timentibus te! (Psal. XXX.)
Ipsa enim absconsio timorem gignit horribilem, horror dolorem, dolor
gemitus, suspiria, et inter nos animi questus inenarrabiles, ita ut nil
minus lugeamus nos amisisse vetera, quam gaudeamus invenisse nova.
Sicque utraque vicissitudine, gaudii scilicet de revelatione occultorum
et moeroris de occultatione, ac si inter duas molas confracti, comminuti
et permoliti, in similaginem sacrificii Dei transimus. Quibus ista
desunt, saltem inter molas timoris et spei exagitantur. Memores enim,
quia in multis deliquimus omnes (Jac. III), et scientes quoniam qui
indigne suscipit, ad quod se praeparat sacramentum, judicium sibi
manducat et bibit (I Cor. XI); accedere metuunt. De misericordia vero
Dei confitentes, qui de indignis facit dignos, et de peccatoribus
justos, et in memoria illud tenentes: Qui manducat me, vivit propter me,
ipse manet in me, et ego in eo (Joan. VI), spe trahente timore
retrahente, cum corde contrito et humiliato ad sacrum mysterium
accedunt, et hac quasi duarum molarum collisione sese similam sacrificio
Dei aptam efficiunt. Ipsamque utroque genere lacrymarum, id est
compunctionis et devotionis commiscentes, et in clibano cordis igne
doloris vel charitatis et desiderii fervore succensi coquentes, seipsos
panes propositionis Deo offerunt. Seipsos etiam cum Christo intus coram
domino Deo crucifigunt, sicut et extra in manuum extensione formam
crucis in se ostendunt. Felices qui sic saepius afficiuntur, qui sic
desuper visitantur. Verum quoniam nos nobisipsis minime constamus; sed
Spiritus ubi vult spirat, et nescimus unde veniat aut quo vadat (Joan.
III), et non potest homo a seipso accipere quidquam nec pro voto ab
alio, sed sicut datum fuerit desuper, invenit artificium coeleste
quomodo et nos et nostra simul Domino offeramus: et ut columna basi
innixa fortius staret et aptius, voluit coelestis artifex ut de veteri
sacrificiorum ritu et materia sacrificii sumeretur et forma. Duo quippe
sacrifices praecipui sub legem fuisse feruntur, Melchisedech et Aaron. A
Melchisedech sacerdotio, docente Domino, didicit Ecclesia quid offerret.
Ille enim de quo dictum est: Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem
Melchisedech (Psal. CIX), panem et vinum quae ante Melchisedech in
figura obtulerat, in corpus et sanguinem suum consecravit in coena, et
in Ecclesia idem fieri praecepit. A sacerdotio autem Aaron, formam
sacerdotii sumpsit Ecclesia. Tabernaculum enim Dei cum hominibus sic
compositum est in deserto, ut in atrio exterius altare haberet aeneum,
ubi animalium carnes cremabantur. Intus autem in tabernaculo aliud erat
aureum, quod dicebatur altare thymiamatis, ubi thura cremabantur; et
alia quae odoriferum facerent fumum. Post quod intimo et supremo loco
positum erat propitiatorium, qui Sancta sanctorum dicebatur. Inter
propitiatorium et altare aureum oppandebatur velum, quod in passione
Domini scissum est, ut pateret propitiatorium. Inter altare aureum et
aeneum velum quidem in eremo, sed murus dividebat in templo; de quo
peccator per poenitentiam tendens ad justitiam mystice sic loquitur: Et
in Deo meo transgrediar murum (Psal. XVII). In his tribus locis Aaron
sacrificia singulis debita offerebat. Super altare aeneum in atrio
sacrificia animalium comburebantur; post quod sacrificium sacerdos de
igne altaris ejusdem sumens carbones ferebat in sancta, et super altare
aureum thymiama incendebat. Deinde de carbonibus ejusdem altaris ponens
in thuribulo, fumum thuris abundantissimum deferebat ultra velum in
sancta sanctorum, adeo ut obstante fumo clare videre non posset
propitiatorium aut duo cherubim quae super illud stabant, et alis
expansis illud obumbrabant. Ad illud propitiatorium summus pontifex
solus semel in anno cum sanguine intrabat. Sic dispositum et ad hoc erat
in deserto tabernaculum, juxta quam dispositionem factum est templum.
|
|
