|
Secundum altare quod et intus erat et aureum, altare fidei significat in
corde per poenitentiam purgato, testimonio bonae conscientiae rutilante
et claro. Hoc etiam altare justitiae dicitur, quia ex fide justitia,
sicut scriptum est: Credidit Abraham Deo, et reputatum est ei ad
justitiam (Gal. III). Et in Habacuc: Justus meus ex fide vivit (Habac.
II). Super hoc altare sacrificium justitiae, oblationes et holocausta,
vitulos labiorum nostrorum (Psal. L), offerimus, dum non jam, sicut
prius, nostra deploramus commissa, sed in divinis exsultamus; non jam de
commissione criminum geminus, sed de collatione virtutum gratias agimus,
dum vitam et opera orationesque nostras Deo fieri acceptabiles
postulamus, dum devotio lacrymas fundit, et patriae delicias desiderans,
de incolatus diuturnitate gemit. Super idem altare sacerdos per
oblationem victualium suorum jam mundo mortificatus, sed vivens Deo, non
jam vetus Melchisedech, natus de carne caro, sed novus homo, natus de
spiritu Spiritus, offert invisibilem hostiam carnis et sanguinis. Quid
enim super altare fidei congruentius dicitur offerri quam sacrificium
illud sanctissimum quod sola fide percipitur, in sola fide prodest, et
merito fidei acceptatur? Hoc sacrificium super altare fidei offertur in
odorem suavitatis, sed et oratio super illud oblata quasi suavitatis
odor suscipitur a Domino sicut dictum est: Dirigatur oratio mea sicut
incensum in conspectu tuo (Psal. CXL). Super altare aureum carbones de
alio altari sumpti ponuntur ad cremandum thymiamata orationum, quoniam
primo Spiritus sancti igne succenditur cor ad deflendum peccata, et
eodem igne postea succenditur ad emittendam sursum dulcium orationum
fragrantiam, dum homo jam per poenitentiam purgatus, desiderat venire et
apparere ante faciem Dei. Ibi ignis Spiritu sancti elicit quasi de ligno
viridi lacrymas compunctionis; hic, lacrymas devotionis.
|
|
