|
Tertius locus, qui dicebatur Sancta sanctorum, velo quodam erat a
sanctis divisus. Ultra velum erat arca testamenti, et super eam
propitiatorium, mensa scilicet aurea ejusdem mensurae cujus et arca; sic
dicta, quia ibi Dominus apparens Moysi propitiabatur populo suo. Arca
humanitatem Christi significat, quae est ultra velum, quia Christus
ultra coelum ascendit, et sedet ad dexteram Patris, id est in potioribus
ejus bonis. Propitiatorium super arcam propitiatio Dei est super
Christum. Unde Apostolus: Quem proposuit Deus propitiatorem per fidem in
sanguine ejus (Rom. III). Vel propitiatorium est Dei misericordia per
quam populo suo propitiatur. Quae bene dicitur esse super hominem
Christum, quia misericordia Dei ipsa est divinitas. Ad hanc arcam, ad
hoc propitiatorium. novus sacerdos post sacrificium animalium in altari
primo, post oblationem carnis et sanguinis Christi in secundo, accedere
satagit cum thuribulo igne altaris pleno, id est cum corde alto, sicut
scriptum est: Accedet homo ad cor altum (Psal. LXIII), et igne Spiritus
sancti accenso cum thymiamate orationum abundantissimo, adeo ut quae
ultra velum sunt clare videri non possint, quia quanto devotiori affectu
ad Deum tendimus, tanto magis eum non posse comprehendi intelligimus.
Unde: Oculi tui avolare me fecerunt (Cant. VI); et Accedet homo ad cor
altum, et exaltabitur Deus (Psal. LXIII). Sacerdos igitur illuc mente
tendens, sed insufficientiam suam recognoscens, videns cordis oculis
angelos, super propitiatorium stantes, utpote ad auxiliandum paratos,
rogat sacrificium suum eo provehi ut ipse Deo jungatur et uniatur, et
spiritui adhaerens unus spiritus cum eo efficiatur. Supplices te
rogamus. Sed jam verbis Canonis insistamus, et qualiter praedicta tria
ibi adaptantur explicare curemus.
|
|
