|
Hanc igitur oblationem. Haec omnia tanquam ad servum pertinentia adhuc
quasi foris aguntur unde et munera praemissa oblatio servitutis hic
dicuntur, et Oratio circa ea versatur in quibus afficitur servus,
videlicet ut pax ei temporalis conferatur, et aeterna possit evadere
supplicia. Non adhuc ad haereditatem suspirat tanquam filius, sed
verbera metuit ut servus. Sequitur: Quam oblationem. Praeparatio est ad
secundam Actionem. Quasi dicat servus: Altioris opus est consilii, totum
quod potui feci, sed in toto non satisfeci. Non possum amplius aliquid,
occidere me possum, vivificare non possum.
Itaque oratione me erigam ad eum qui omnia potest. Dicam itaque ei,
dicam: Domine, feci quod potui, oblationem nostram fieri jubeas
Benedictam in melius promovendo, ut quae cibus est corporis, fiat animae
cibus salutaris; Ascriptam, id est in Filii persona divinitati
appropriatam; Ratam, ut quod nostro geritur ministerio ratum habeas, ac
si sine nobis manibus tuis idem ageretur.
Haec tria verba dicendo, super duo oblata simul ter signum crucis
facimus; quod in omnibus consecrationibus familiare est et domesticum.
Per virtutem enim crucis Domini multa credimus operari. Ideo ter, quia
per virtutem crucis pariter Trinitas operatur. Sequitur: Rationabilem,
id est rationabiliter oblatam, ut qui recte offerimus, recte etiam
dividamus. Deinde quid sub illis tribus verbis imploraverit sacerdos,
manifestius ostendit. Cum dicit: Ut nobis corpus, etc., subaudias haec
oblatio. Sensus, de hac oblatione panis et vini fiat nobis, id est ad
profectum nostrum caro et sanguis Christi.
Haec dicendo semel fit crucis signum super panem, et semel super
calicem, ut per virtutem crucis una intelligatur, in utroque operatio
Trinitatis cujus memoria facta fuerat in tribus signis praemissis.
Nonnulli tamen quinque signa referunt ad quinque Christi vulnera. Hac
igitur oratione praemissa, sacerdos in fide nil haesitans accedit ad
Actionem secundam.
|
|
