|
Sequitur: Supra quae propitio. Post oblationem veri et summi sacrificii
super idem altare fidei offert sacrificium orationis, et altius adhuc
aliquid expetit, cui donec per corpus Christi in coelis Deo uniatur et
per humanitatem divinitati conjungatur, nil sufficit. Quippe qui scalam
sibi erexit, ascendere satagit. Unde et post tantam oblationem accingit
se adhuc ad orationem, dicens: Supra quae propitio, etc. Et quasi per
gradus ipsius scalae ascendens commemorat munus Abel pueri, sacrificium
Abrahae patriarchae, oblationem Melchisedech sacerdotis, qui in pane et
vino speciem veri sacrificii eleganter expressit, sicut Abraham
veritatem in filio, et Abel innocentiae munus in agno. Quod dicit: Sicut
accepta habere dignatus es munera, etc., non optat similiter acceptari
oblationes (haec enim multo est acceptabilior), sed offerentes. Hac
itaque oratione fretus cum fiducia accedit ad Actionem tertiam.
|
|
