|
Parasceve, ut Beda ait, preparatio interpretatur. Quo nomine Judaei qui
inter Graecos conversabantur sextam Sabbati appeltabant, quod eo die
quae necessaria erant Sabbato, praepararent. Haec sexta feria sextae
diei creationis coaptatur. Aptum quippe erat ut qua die Deus hominem
creavit, ea perditum recrearet, atque redimeret. Hac die leguntur
Lectiones ad immolationem Agni pertinentes. Hac die namque passionem
Christi recolimus, et nostram quam ei debemus imitationem exhibemus dum
pro hominibus hominum generibus oramus, sicut ille pro suis
crucifixoribus. Et notandum quod sicut corpus Domini Jesu, quod de
Virgine assumpsit, per agnum sine macula significatum est, ita et corpus
ejus, quod nos sumus, per haedum. Utrumque Lectio commemorat. Agnus in
cruce immolatus est haedus quotidie in mortificatione vitiorum
immolatur. Tractus, Qui habitat in adjutorio Altissimi (Psal. XC),
longus est, quia quod nobis praemittit praecedens Lectio Oseae tenere
debemus in spe, sed longe est ut habeamus in re. Verba Lectionis haec
sunt: Visitabit nos post duos dies; in die tertia suscitabit nos et
vivemus in conspectu ejus (Ose. VI). Ipsa resurrectio in fine Tractus
memoratur: Longitudine dierum adimplebo eum et ostendam illi salutare
meum (Psal. XC).
Quaeritur quare hac die missa non cantetur, sed corpus Christi
reservatum die praecedenti sumatur. Ad quod dicitur, ex decreto
Innocentii papae, missa hoc biduo non celebrari, ut in pastoribus
Ecclesiae status temporis illius apud apostolos ostendatur, qui sicut
propheta praedixerat, percusso pastore dispersi erant (Zach. XIII). Inde
est etiam quod nec Dominus vobiscum, nec Deus in adjutorium his diebus
dicitur nec aliquid eorum quae pertinent ad presbyterorum officium.
Quaeritur iterum quare hac die non sumatur sanguis Christi, sicut et
caro Christi. Ad quod dico quod utrumque sub utraque specie sumitur. Sed
qui species vini labilis non potest tuto reservari, sine ea corpus
Christi reservari constitutum est, vel quia Dominus in coena dixit: Non
bibam amodo de hoc genimine vitis usque in diem illum cum illud bibam
novum vobiscum in regno meo (Matth. XXVI). Ecclesia a die coenae usque
ad diem Paschae (quae in vespere incipit; unde in cerei benedictione
dicitur: Haec nox est quae peccatorum, etc.) de hoc genimine vitis
bibere non consuevit. Porro de sanguine suo quem discipulis porrigebat
loquebatur Christus, quem quantum ad speciem genimen appellabat, hoc
post resurrectionem suam in regno suo, id est in regia claritate bibit
ipse cum discipulis suis novum, quia in resurrectione totus Christus
quantum ad corporalem substantiam innovatus est. Hoc autem dixit cum
discipulis se bibiturum, non quia post resurrectionem corporaliter illud
bibit, sed quia discipulorum oblatione delectatus est, quando corpus
ejus et sanguinem in ipsius commemorationem, sicut praeceperat,
participaverunt. Potest tamen et de vino simpliciter dictum intelligi
quod ait: Non bibam de hoc genimine vitis, etc. (Marc. XIV), ut
demonstrativum pronomen non hoc demonstret quod tenebat Christus, sed
speciem. Quasi: Non bibam de tali genimine vitis, tali secundum speciem.
Unde alius evangelista sine pronomine demonstrativo dixit: Non bibam de
generatione vitis donec regnum Dei veniat, etc. (Luc. XXII). Post
resurrectionem enim et manducasse eum legimus cum discipulis et bibisse.
Unde Petrus: Qui manducavimus et bibimu scum eo, postquam resurrexit a
mortuis (Act. X). Notandum quod hac die in orationibus quas ad
limitationem Christi facit Ecclesia per singulas genua flectimus, ad
ostendendam, imo ad augmentandam mentis humilitatem, nisi quando pro
perfidis Judaeis oramus qui hoc ante Dominum illudendo fecerunt: quibus
per omnia quae hac die erga Christum fecerunt dissimiles esse volumus
cum eorum mentionem facimus. Hac die vino et aqua lavatur altare, quia
de latere suo Christus hac die aquam emisit et sanguinem.
|
|
