|
Duae praecipue res sunt, quibus quisque ad scientiam instruitur:
videlicet lectio et meditatio, e quibus lectio priorem in doctrina
obtinet locum: et de hac tractat liber iste dando praecepta legendi.
Tria autem sunt praecepta magis lectioni necessaria. Primum ut sciat
quisque quid legere debeat. Secundum, quo ordine legere debeat, id est,
quid prius, quid posterius. Tertium: quomodo legere debeat. De his
tribus per singula agitur in hoc libro. Instruit autem tam saecularium
quam divinarum Scripturarum lectorem: unde et in duas partes dividitur,
quarum unaquaeque tres habet distinctiones. In prima parte docet
lectorem artium, in secunda divinum lectorem. Docet autem hoc modo,
ostendendo primum, quid legendum sit; deinde quo ordine, et quomodo
legendum sit: ut autem sciri possit, quid legendum sit, in prima parte
primum enumerat originem omnium artium; deinde descriptionem et
partitionem earum, id est, quomodo unaquaeque contineat aliam, vel
contineatur ab alia, secans philosophiam a summo usque ad ultima membra.
Deinde enumerat auctores artium; et postea ostendit, quae ex his
videlicet artibus praecipue legendae sint. Deinde etiam quo ordine et
quomodo legendae sint, aperit. Postremo legentibus vitae suae
disciplinam praescribit: et sic finitur prima pars. In secunda parte
determinat quae Scripturae divinae appellandae sint; deinde numerum et
ordinem divinorum librorum et auctores eorum, et interpretationes
nominum. Postea agit de quibusdam proprietatibus divinae Scripturae,
quae magis sunt necessariae. Deinde docet. qualiter legere debeat sacram
Scripturam is, qui in ea correctionem morum suorum, et formam vivendi
quaerit. Ad ultimum docet illum, qui propter amorem scientiae eam legit:
et sic secunda quoque pars finem accipit.
|
|
