|
Duo vero sunt quae divinam in homine similitudinem reparant, id est,
speculatio veritatis et virtutis exercitium; quia in hoc similis Deo
est, quod sapiens et justus est, sed iste mutabiliter, ille
immutabiliter et sapiens et justus est. Illarum vero actionum, quae
hujus vitae necessitudini deserviunt, trimodum genus est. Primum, quod
naturae instrumentum administrat; secundum, quod contra molesta, quae
extrinsecus accidere possunt, munit; tertium, quod contra jam illata
praestat remedium. Cum igitur ad reparandam naturam nostram intendimus,
divina actio est: cum vero illi quod infirmum in nobis est, necessaria
providemus, humana. Omnis ergo actio vel divina est, vel humana.
Possumus autem non incongrue illam (eo quod de superioribus habeatur)
intelligentiam appellare: hanc vero (quia de inferioribus habetur, et
quasi quodam consilio indiget) scientiam vocare. Si igitur sapientia, ut
supra dictum est, cunctas, quae ratione fiunt, moderatur actiones:
consequens est jam ut, sapientiam has duas partes continere, id est,
intelligentiam et scientiam dicamus. Rursus intelligentia, quoniam et in
investigatione veritatis, et in morum consideratione laborat, eam in
duas species dividimus; in theoricam, id est speculativam; et practicam,
id est activam: quae etiam ethica, id est moralis appellatur. Scientia
vero, quia opera humana prosequitur, congrue mechanica, id est
adulterina vocatur.
|
|
