|
Scripturae quae vel de Deo vel de bonis invisibilibus loquuntur, nec
omnes, nec solae divinae appellandae sunt. In libris siquidem gentilium
multa de aeternitate Dei, animarum immortalitate et de virtutum praemiis
sempiternis, poenisque malorum, satis probabili ratione scripta
invenimus, quos tali vocabulo indignos esse nemo dubitat. Rursus Veteris
et Novi Testamenti seriem percurrentes, rotam pene de praesentis vitae
statu et rebus in tempore gestis contextam cernimus, raro aliqua de
dulcedine aeternorum bonorum et coelestis vitae gaudiis manifeste
deprimi. Tamen has scripturas divinas appellare fides catholica solet.
Philosophorum scripturae, quasi luteus paries dealbatus, nitore eloquii
foris pollent. Quae si quando veritatis praetendunt speciem, falsa
admiscendo, quasi quodam colore superducto lutum erroris operiunt.
Contra, divina eloquia aptissime favo comparantur, quae et propter
simplicitatem sermonis arida apparent, et intus dulcedine plena sunt;
unde constat quod merito tale vocabulum sortita sunt, quae sola sic a
falsitatis contagione aliena inveniunt, ut nihil veritati contrarium
continere probentur.
Scripturae divinae sunt, quas a catholicae fidei cultoribus editas,
auctoritas universalis Ecclesiae ad ejusdem fidei corroborationem in
numero divinorum computandas recepit, et legendas retinuit. Sunt
praeterea alia quam plurima opuscula a religiosis viris et sapientibus
diversis temporibus conscripta, quae licet auctoritate universalis
Ecclesiae probata non sint, tamen quia a fide catholica non discrepant,
et nonnulla etiam utilia docent, inter divina computantur eloquia, quae
fortasse enumerando melius quam definiendo ostenderimus.
|
|
