|
Satis, ut puto, aperte demonstratum est provectis, et aliquid amplius de
se promittentibus non idem esse propositum cum incipientibus; sed sicut
illis aliquid conceditur, quod isti sine culpa minime agere possunt, ita
etiam ab istis aliquid requiritur, quo illi nondum obligati sunt. Nunc
igitur ad promissa solvenda redeo, ut videlicet ostendam qualiter eis
divina Scriptura legenda sit, qui adhuc in ea solum quaerunt scientiam.
Sunt nonnulli qui divinae Scripturae scientiam appetunt, ut vel divitias
congregent, vel honores obtineant, vel famam acquirant, quorum intentio
quantum perversa, tantum est miseranda. Sunt rursus alii, quos audire
verba Dei et opera ejus discere delectat, non quia salutifera, sed quia
mirabilia sunt. Scrutari arcana et inaudita cognoscere volunt; multa
scire et nil facere. In vanum mirantur potentiam, qui non amant
misericordiam. Hos ergo quid aliud agere dicam, quam praeconia divina in
fabulas commutare? Sic theatralibus ludis, sic scenicis carminibus
intendere solemus, ut scilicet auditum pascamus, non animum. Hujusmodi
tamen non tam confundi quam adjuvari oportere censeo, quorum voluntas
non utique maligna est, sed improvida. Alii vero idcirco sacram
Scripturam legunt ut secundum Apostoli praeceptum parati sint omni
poscenti reddere rationem de ea fide in qua positi sunt (I Petr. III),
ut videlicet inimicos veritatis fortiter destruant; minus eruditos
doceant, ipsi perfectius viam veritatis agnoscant, et altius Dei secreta
intelligentes, arctius ament; quorum nimirum devotio laudanda est, et
imitatione digna. Tria igitur sunt genera hominum sacram Scripturam
legentium, quorum quidem primi miserandi sunt, secundi juvandi, tertii
laudandi; nos vero quia omnibus consulere intendimus, quod bonum est in
omnibus augeri cupimus, et quod perversum, commutari. Omnes intelligere
volumus quod dicimus, omnes facere quod hortamur.
|
|
