|
Primo omnium intelligendum est, quod divina Scriptura triplicem habet
modum intelligendi, id est historiam, allegoriam, tropologiam. Sane non
omnia quae in divino reperiuntur eloquio, ad hanc triplicem intorquenda
sunt interpretationem, ut singula historiam, allegoriam, et tropologiam
simul continere credantur. Quod etsi in multis congrue assignari possit,
ubique tamen observare aut difficile est, aut impossibile. Sicut enim in
citharis et hujusmodi organis musicis non quidem omnia quae tanguntur
canorum aliquid resonant, sed tantum chordae; caetera tamen in toto
citharae corpore ideo facta sunt, ut essent ubi connecterentur, et quo
tenderentur illa quae ad cantilenae suavitatem modulaturus est artifex,
ita in divinis eloquiis quaedam posita sunt, quae tantum spiritualiter
intelligi volunt; quaedam vero morum gravitati deserviunt; quaedam etiam
secundum simplicem sensum historiae dicta sunt, nonnulla autem quae et
historice, et allegorice, et tropologice convenienter exponi possunt.
Unde modo mirabili omnis divina Scriptura ita per Dei sapientiam
convenienter suis partibus aptata atque disposita est, ut quidquid in ea
continetur, aut vice chordarum spiritualis intelligentiae suavitatem
personet, aut per historiae seriem, et litterae soliditatem mysteriorum
dicta sparsim posita continens, et quasi in unum connectens, ad modum
ligni concavi super extensas chordas simul copulet, earumque sonum
recipiens in se, dulciorem auribus referat, quem non solum chorda
edidit, sed et lignum modulo corporis sui formavit. Sic et mel in favo
gratius. Et quidquid majori exercitio quaeritur, majori etiam desiderio
invenitur. Oportet ergo tractare sic divinam Scripturam, ut nec ubique
historiam, nec ubique allegoriam, nec ubique quaeramus tropologiam; sed
singula in suis locis, prout ratio postulat, competenter assignare.
Saepe tamen in una eademque littera omnia reperiri possunt; sicut
historiae veritas et mysticum aliquid per allegoriam insinuet, et quid
agendum sit, pariter per tropologiam demonstret.
|
|
