|
Nemo me pro his quae superius commemoravi existimet lectorum diligentiam
reprehendere, cum ego potius diligentes lectores ad propositum hortari
intendam; et eos qui libenter discunt laude dignos ostendere, sed ibi
locutus sum eruditis, nunc autem erudiendis, et doctrinam quae
principium est disciplinae inchoantibus. Illis studium virtutum, istis
vero interim exercitium lectionis propositum est sic tamen ut nec hi
virtute careant, nec illi prorsus lectionem omittant. Nam saepe minus
providum est opus quod non praecedit lectio; et doctrina minus utilis,
quam non sequitur bona operatio. Oportet autem summopere et illos
cavere, ne forte ad ea quae retro sunt aspiciant; et istos consolari, si
ubi illi sunt, quandoque pervenire desiderant. Utrosque ergo exerceri,
et utrosque promoveri convenit. Nemo retro abeat, ascendere licet, sed
non descendere. Si vero necdum ascendere potes, sta in loco tuo. Liber a
culpa non est, qui alienum usurpat officium. Si monachus es, quid facis
in turba? Si amas silentium cur declamantibus assidue interesse
delectaris? Tu semper jejuniis et fletibus insistere debes, et tu
philosophari quaeris? Simplicitas monachi philosophia ejus est. Sed
docere, inquis, alios volo. Non est tuum docere, sed plangere. Si tamen
doctor esse desideras, audi quid facias. Utilitas habitus tui, et
simplicitas vultus, innocentia vitae, et sanctitas conversationis tuae
docere debent homines. Melius fugiendo mundum doces quam sequendo. Sed
adhuc forte prosequeris, ecquid inquiens, nonne saltem si volo discere
mihi licet? Supra dixi tibi, lege, et occupari noli. Exercitium tibi
esse potest lectio, sed non propositum. Doctrina bona est, sed
incipientium est. Tu vero te perfectum fore promiseras, et ideo tibi non
sufficit, si incipientibus coaequaris. Plus aliquid te facere oportet.
Considera ergo ubi sis, et quid agere debeas facile agnosces.
|
|
