|
Quatuor sunt in quibus nunc exercetur vita justorum, et quasi per
quosdam gradus ad futuram perfectionem sublevatur, videlicet lectio sive
doctrina, meditatio, oratio, operatio. Quinta deinde sequitur
contemplatio, in qua quasi quodam praecedentium fructu in hac vita etiam
quae sit boni operis merces futura praegustatur. Unde Psalmista cum de
judiciis Dei loqueretur, commendans ea statim subjunxit: In custodiendis
retributio multa est (Psal. XVIII). De his quinque gradibus primus
gradus, id est lectio incipientium est; supremus, id est contemplatio
perfectorum; Et de mediis quidem quanto plures quis ascenderit, tanto
perfectior erit; verbi gratia: Prima lectio intelligentiam dat, secunda
meditatio consilium praestat, tertia oratio petit, quarta operatio
quaerit, quinta contemplatio invenit. Si ergo legis et intelligentiam
habes et nosti jam quid faciendum sit, initium boni est, sed adhuc tibi
non sufficit; nondum perfectus es. Scande itaque in arcem consilii, et
meditare qualiter implere valeas, quod faciendum esse didicisti. Multi
enim scientiam habent, sed pauci sunt qui noverint qualiter scire
oporteat. Rursus quoniam consilium hominis sine divino auxilio infirmum
est et inefficax, ad orationem erigere; et ejus adjutorium pete, sine
quo nullum potes facere bonum, ut videlicet ipsius gratia, quae
praeveniendo te illuminavit, subsequendo etiam pedes tuos dirigat in
viam pacis; et quod in sola adhuc voluntate est, ad effectum perducat
bonae operationis. Deinde restat tibi, ut ad bonum opus accingaris, ut
quod orando petis, operando accipere merearis, tecum operari vult Deus;
non cogeris, sed juvaris. Si solus tu operaris, nil perficis; si solus
Deus operatur, nil mereris. Operetur ergo Deus ut possis, opereris et tu
ut aliquid merearis. Via est operatio bona, qua itur ad vitam. Qui viam
hanc currit, vitam quaerit. Confortare et viriliter age. Habet haec via
praemium suum, quoties ejus laboribus fatigati superne respectus gratia
illustramur, gustantes et videntes quoniam suavis est Dominus (Psal.
XXXIII). Sicque fit quod supradictum eum, quod oratio quaerit,
contemplatio invenit. Vides igitur quomodo per hos gradus ascendentibus
perfectio occurrit, ut qui infra remanserit, perfectus esse non possit.
Propositum ergo nobis debet esse semper ascendere; sed quoniam tanta est
mutabilitas vitae nostrae, ut in eodem stare non possimus, cogimur saepe
ad transacta respicere; et ne amittamus illud in quo sumus, repetimus
quandoque quod transivimus; verbi gratia: Qui in opere strenuus est,
orat ne deficiat. Qui precibus insistit, ne orando offendat, meditatur
quid orandum sit; et qui aliquando in proprio consilio minus confidit,
lectionem consulit, et sic evenit, ut cum ascendendi nobis semper sit
voluntas, descendere tamen aliquando cogat necessitas; ita tamen ut in
voluntate non necessitate propositum nostrum consistat. Quod ascendimus
propositum est, quod descendimus praeter propositum. Non hoc ergo, sed
illud principale esse debet.
|
|
