|
Littera aliquando perfecta est, quando ad significandum id quod dicitur,
nihil praeter ea quae posita sunt, vel addere, vel minuere oportet. Ut,
Omnis sapientia a Domino Deo est (Eccli. I). Aliquando imminuta, quando
subaudiendum aliquid relinquitur, ut: Senior electae dominae (II Joan.
II). Aliquando superflua, quando vel propter inculcationem, vel longam
interpositionem idem repetitur, vel aliud non necessarium adjungitur, ut
Paulus in fine Epistolae ad Romanos dicit: Ei autem; et postea multis
interpositis infert: cui est honor et gloria (Rom. XVI). Aliquid hic
superfluum esse videtur, superfluum dico, id est non necessarium ad
enuntiationem faciendam. Aliquando talis est littera, ut nisi in aliam
resolvatur, nihil significare, vel incongrua esse videatur, ut est
illud: Dominus in coelo sedes ejus (Psal. X), id est sedes Domini in
coelo; et filii hominum, dentes eorum arma et sagittae (Psal. LVI), id
est filiorum hominum dentes; et: Homo sicut fenum dies ejus, id est dies
hominis (Psal. CII). Nominativus scilicet nominis, et genitivus
pronominis, pro uno genitivo nominis positi, et multa alia similiter. Ad
litteram constructio et continuatio pertinet.
|
|
