|
Post figuram sequitur color. De colore rerum multum disserere opus non
est, cum ipse visus probet quantum naturae decoris additur, cum tam
variis distincta coloribus adornatur. Quid luce pulchrius, quae cum
colorem in se non habeat, omnium tamen colores rerum ipsa quodammodo
illuminando colorat? Quid jucundius ad videndum coelo cum serenum est,
quod splendet quasi sapphirus; et gratissimo quodam suae claritatis
temperamento visum excipit et demulcet aspectum? Sol sicut aurum
rutilat, luna pallet quasi electrum, stellarum quaedam flammeo aspectu
radiant; quaedam luce rosea micant, quaedam vero alternatim nunc roseum,
nunc viridem, nunc candidum fulgorem demonstrant. Quid de gemmis et
lapidibus pretiosis narrem? quorum non solum efficacia utilis, sed
aspectus quoque mirabilis est. Ecce tellus redimita floribus, quam
jucundum spectaculum praebet, quomodo visum delectat, quomodo affectum
provocat? Videmus rubentes rosas, candida lilia, purpureas violas, in
quibus omnibus non solum pulchritudo sed origo quoque mirabilis est.
Quomodo scilicet Dei sapientia de terrae pulvere talem producit speciem.
Postremo super omne pulchrum viride, quomodo animos intuentium rapit;
quando vere novo, nova quadam vita germina prodeunt, et erecta sursum in
spiculis suis quasi deorsum morte calcata ad imaginem futurae
resurrectionis in lucem pariter erumpunt. Sed quid de operibus Dei
loquimur? cum etiam humanae industriae fucos adulterina quadam sapientia
fallentes oculos tantopere miramur?
|
|
