|
Post speciem de qualitate rerum disserere debemus, ob hoc providentia
Creatoris tam diversas qualitates rebus indidit, ut omnis sensus hominis
sua oblectamenta inveniat. Aliud percipit visus, aliud auditus, aliud
odoratus, aliud gustus, aliud tactus. Visum pascit pulchritudo colorum;
suavitas cantilenae demulcet auditum, fragrantia odoris olfactum,
dulcedo saporis gustum, aptitudo corporis tactum. Et quis omnes delicias
sensuum enumerare queat? Quae tam multiplices sunt in singulis, ut si
quis quemlibet sensum per se confideret quemlibet per se ditatum putet.
Quot enim oblectamenta oculorum in diversitate colorum monstravimus, tot
oblectamenta aurium in varietate sonorum invenimus. Inter quae prima
sunt dulcia sermonum commercia, quibus homines ad invicem suas
voluntates communicant; praeterita narrant, praesentia indicant, futura
nuntiant, occulta revelant, adeo ut si his careat vita humana, bestiis
comparabilis videatur. Quid autem concentus avium? quid humanae vocis
melos jucundum? quid dulces modos sonorum omnium commemorem? Quia tam
multa sunt harmoniae genera, ut ea nec cogitatus percurrere, nec sermo
facile explicare possit, quae tamen cuncta auditui serviunt, et ad ejus
delicias creata sunt, sic est de olfactu. Habent thimiamata odorem suum,
habent unguenta odorem suum, habent rosaria odorem suum, habent rubeta,
prata, tesqua, nemora, flores odorem suum, et cuncta quae suavem
praestant fragrantiam et dulces spirant odores, olfactui serviunt, et in
ejus delicias creata sunt. Eodem modo gustus et tactus varia habent
oblectamenta, quae ex similitudine priorum satis perpendi possunt.
|
|
