|
Haec de motu pro brevitate dicta sufficiant. Deinde sequitur species.
Species est forma visibilis, quae continet duo, figuras et colores.
Figurae autem rerum multis modis apparent mirabiles. Aliquando ex
magnitudine, aliquando ex parvitate, aliquando quia rarae, aliquando
quia pulchrae, aliquando, ut interim ita loquar, quia quodammodo
convenienter ineptae, aliquando quia in multis una, aliquando quia in
uno diversa, singula ordine suo prosequamur. Figura secundum
magnitudinem attenditur, quando res quaelibet sui generis modum in
quantitate excedit; sic miramur gigantem inter homines, cetum inter
pisces, gryphonem inter volucres, elephantem inter quadrupedes, draconem
inter serpentes. Figura secundum parvitatem consideratur quando res
quaelibet sui generis quantitati aequari non potest, ut est succerio in
capillo, tinea in indumento, vermes et sciniphes, et similia, quae inter
caetera quidem animalia vivunt, sed caeteris omnibus corporis exiguitate
dispares sunt. Vide ergo quid magis mireris, dentes apri, an tineae,
alas gryphis an sciniphis? caput equi an locustae? crura elephantis an
culicis? rostrum suis an succerionis? aquilam an formicam? leonem an
pulicem? tigridem an testudinem? Ibi miraris magnitudinem, hic miraris
parvitatem; corpus parvum magna sapientia conditum. Magna sapientia cui
nulla subrepit negligentia. Illis dedit oculos, quos vix comprehendere
potest oculus; et in tam exiguis corporibus sic omnifariam lineamenta
naturae suae congrua plenissime distribuit, ut nihil videas deesse in
minimis eorum omnium quae natura formavit in magnis.
|
|
