|
Quae de libro Salomonis, qui Ecclesiastes dicitur, nuper vobis coram
disserui: breviter nunc perstringens (quia, quaedam ibi digna memoria
videbantur) stylo signavi. Omnis Scriptura secundum propriam
interpretationem exposita, et clarius elucescit, et ad intelligendam se
faciliorem legentibus pandit accessum. Multi virtutem Scripturarum non
intelligentes, expositionibus peregrinis decorem ac pulchritudinem earum
obnubilant; et cum occulta reserare debuerint, etiam manifesta
obscurant. Mihi vero simili culpae subjacere videntur, vel qui in sacra
Scriptura mysticam intelligentiam et allegoriarum profunditatem, vel
inquirendam pertinaciter negant, ubi est; vel apponendam superstitiose
contendunt, ubi non est. Quapropter in hoc opere non multum ego
laborandum existimo tropologiis, sive mysticis allegoriarum sensibus per
totam duntaxat narrationis ejus seriem perquirendis: praecipue cum ipse
auctor hic non tam motibus instruendis, vel mysteriis enarrandis
intendat, quam in cor humanum ad rerum mundanarum contemptum manifesta
rationum veritate atque exhortatione evidenti commoveat. Neque hoc tamen
nego, multa huic narrationi mystica incerta, quae propriam explanationem
requirant . praecipue in consequentibus, sicut semper in procursu
narrationis secundum contemplationis incrementum magis ac magis
spiritualia attingit, et a visibilibus sustollitur. Sed aliud est, quo
tota scribentis intentio totaque narrationis series ducitur attendere;
atque aliud quaedam ex accidenti mystice dicta, et spiritualiter
intelligenda non negligenter praetereunda putare. Nunc itaque
narrationis superficiem, quae tanta eloquii ac sententiarum venustate
pollet explanandam suscipimus, ut ea, quae scripta nunc legitis (hac
qualicunque lucubratiuncula, iter ad intelligentiam praebente) amodo non
solum vobis scripta, sed a vobis intellecta gaudeatis.
|
|
