|
(ECCLE. I.) Verba Ecclesiastae filii David, regis Hierusalem. Titulus
libri est iste: in quo breviter, et qualitas exprimitur sequentis
operis, et pariter persona commendatur auctoris. Nam in eo, quod dictum
est, verba; multiplex disputatio signatur, et ad diversas deducta
sententias. Quia enim in hoc libro multorum mores, studia, et opera
describuntur: propterea necesse est loquentem multorum voces assumere,
multorum opiniones in suo sermone exprimere, ut valeat multorum personas
(cum ipse tamen nonnisi unus sit, qui loquitur) in sua persona
praesentare. Nam circa finem libri multis locutum se, et in se multos
fuisse testatur, dicens: Finem loquendi omnes pariter audiamus. Deum
time, et mandata ejus observa: hoc est omnis homo. Hoc est etiam cur se
in hoc opere Ecclesiasten nominari voluit; quia videlicet sermo ejus hic
non ad unum aliquem specialiter, sed ad totam Ecclesiam, id est
concionem, sive multitudinem populi dirigitur, et multorum moribus
exprimendis simul, et informandis ejus in hoc libro oratio famulatur.
Tribus sane vocabulis Salomonem appellatum legimus Idida, quod
interpretatur dilectus, et Coeleth, quod Graece Ecclesiastes, Latine
concionator dicitur, et Salomon, quod sonat pacificum. Porro
Ecclesiastes, vel concionator dici potest: qui Ecclesiam sive concionem,
id est multitudinem populi instruit, sicut ipse in hoc libro fecisse
manifeste monstratur. Dilectum autem a Domino Salomonem, et pace magna
in regno suo perfruitum usque ad novissima tempora vitae suae, quando
pactum et legem Domini praevaricatus est, manifeste regnum pandit
historia. Itaque secundum tria vocabula tria composuit volumina. Primum
cui titulus Parabolae, sive Proverbia Salomonis. Secundum, quod nunc in
manibus habemus, quod Ecclesiastes dicitur. Tertium, quod Canticum
canticorum appellatur. In primo quasi ex paterno affectu dilectum filium
alloquitur, eumque crebra admonitione ad vitia declinanda, et ad
consectandas virtutes exhortatur. In secundo provectum, et maturae
aetatis virum admonet, ne quidquam in mundi rebus putet esse perpetuum.
Ad extremum vero jam consummatum, et calcato saeculo expeditum in
Canticis canticorum sponsi jungit amplexibus. Haud longe sane ab hoc
genere tractationis etiam gentilium philosophi auditores suos informare
consueverant, primum ethicam, deinde physicam, postremo theologiam
proponentes instruendis.
|
|
