|
Sed et hoc vanitas est, et cassa sollicitudo mentis. Quid hoc? Non solum
hoc ut peccator addat, et congreget, et non possideat, vanitas est, et
cassa sollicitudo; sed hoc etiam vanitas, et cassa sollicitudo est, ut
justus divitias peccatoris requirat, et concupiscat, aut, si acceperit,
cor apponat. Totum ergo vanitas est, et cassa sollicitudo, quod nec
utenti, nec quaerenti divitias, et voluptates, et gaudium, et laetitiam,
quidquam sub sole permanere potest. Transeunt enim omnia et fluunt, et
non subsistit quidquam sub sole, ut impleatur sententia: Vanitas
vanitatum, vanitas vanitatum, et omnia vanitas (Eccle. I). Completur
etenim in eo quoque vanitas quod, et ipsum cor hominis in eodem statu
non permanet, sed semper a se alterum et sibi adversum atque extra se
peregrinum, ab eo semper quod est elongat in id quod non est; et
transit, et rapitur maxima vanitate, sive de vanis ad vera, sive de
veris ad vana, ubique vanum et instabile, nunc summa appetens, nunc se
in infima demergens. Illic approbans veritatem; hic anteponens
vanitatem. Et videmus nunc fluctuationem istam maximam mentis humanae in
uno homine universum genus hominum contemplantes, et mirabamur quomodo
tam cito pessumdetur sensus mortalium, et post tam sublimem
contemplationem veritatis, ire patiatur in aliena turpitudinis. Ex quo
quidem non aliud datur intelligi, nisi ut cognoscamus miserabilem
vanitatem nostram et in eo quod ad alta pertingimus, et potiora
probamus, consideremus qualis homo ex natura factus sit: in eo vero quod
tam misera et abjecta appetimus, intelligamus qualis homo ex culpa sua
sit effectus, ut vel in hoc veritatis participes esse incipiamus, quod
nostram veraciter vanitatem agnoscimus.
|
|
