|
Itaque summum omnium caput sapientis est, et hoc caput non aliud quam
ipsa Sapientia est; quoniam Sapientia summa omnium est. Summum ergo
bonum caput est, et summum malum finis. Duo enim sunt summum bonum, et
summum malum, altrinsecus ex adverso constituta, et de medio universa
bona, et mala ad istos duos fines recurrunt. Omne bonum ad summum bonum,
et omne malum ad summum malum. Non enim est verum bonum, nisi conducat
ad summum bonum, nec verum malum nisi recurrat ad summum malum. Ergo
similiter omne malum ad summum malum, sicut omne bonum ad summum. Sed
non similiter omne malum a summo malo, quemadmodum omne bonum a summo
bono. Omne enim datum optimum, et omne donum perfectum desursum est
descendens a patre luminum (Jac. I). Et de malis quid? Initia, inquit,
dolorum sunt haec (Matth. XXIV). Ergo a summo bono omne bonum, et ad
summum bonum omne bonum. Similiter ad summum malum omne malum, sed non a
summo malo omne malum. Ergo summum bonum omnium bonorum, et caput est,
et finis. Summum omnium malorum caput non est, sed tantum finis. Igitur
omne bonum praeter summum bonum, in tantum bonum est, quantum conducit
ad summum bonum; et omne malum, praeter summum malum, in tantum malum
est, quantum conducit ad summum malum. Multi enim fuerunt qui media ista
bona habuerunt, et vera bona eis non fuerunt, quia per ea ad summum
bonum non pervenerunt. Et multi fuerunt qui media mala gravia
sustinuerunt, et mala eis non fuerunt, quia per ea ad summum malum non
descenderunt. Illi itaque falsis bonis elati ad summum malum corruerunt;
isti falsis malis exercitati, et humiliati ad summum bonum profecerunt.
Propterea sapiens usque ad caput suum oculos levat, et non sufficit ei
aliquid, quod infra est, donec perveniat ad id quod summum est. Quidam
enim oculos sursum habuerunt et usque ad caput oculos non erexerunt, sed
in corpore medio remanserunt. Sed quid facerent membra sine capite?
Nunquid vivere possent membra a capite praecisa? ita omne bonum, sine
summo bono non est verum bonum. Vidistis hominem abstinentem ab his quae
lege prohibentur, non homicidium facientem, non adulterantem, non
rapientem, non falsum testimonium perhibentem, non concupiscentem rem
proximi sui, et dixistis hominem bonum, bonae vitae, bonae
conversationis, dignum laude, dignum retributione. Et quam multi
fecerunt haec, et Deo non placuerunt; quia propter Deum non fecerunt,
quod fecerunt: et ideo nec bene fecerunt, quia propter summum bonum non
fecerunt. Vidistis alium adhuc altius ascendentem et majora bona
facientem, non solum a malo abstinentem, sed etiam in bono se
exercentem, jejunantem, orantem, elemosynas multas tribuentem,
compatientem miseris, subvenientem in angustia, et tribulatione
constitutis, et praedicastis magnum et imitatione dignum, quasi Deo
proximum et delectum. Et tamen multi omnia ista fecerunt, et nihil
profecerunt; quoniam Deum in causa non posuerunt. Non habuerunt oculos
in capite suo sicut sapiens, sed in tentationem suam deorsum curvantes,
vel sibi, vel aliis placere cupientes et de bono suo sine Deo
gloriantes, bonum suum perdiderunt, et ad summum bonum non pervenerunt.
Merito enim membra viva tenere non potuerunt, qui caput a corpore
praeciderunt. Ideo oculi sapientis in capite ejus, ut ad summum bonum
prius mentis intentione ac desiderio praecedat, postea studio et actione
subsequatur, deinde retributione perveniat. Praecedat intentione, ut
omne quod facit, pro illo adipiscendo faciat; subsequatur studio, ut in
illo perseveret; perveniat retributione, ut illud in praemium accipiat.
Tali modo igitur oculi sapientis sunt in capite ejus.
|
|
