|
Didici, quod unus utriusque esset interitus. Quia enim vidit utrumque,
id est et sapientem et stultum uno mortis interitu ab hac vita subtrahi,
etiam hoc dubitare coepit, utrum post hanc vitam diversa meritorum
praemia secundum hanc ipsam diversam hujus vitae conversationem debeant
inveniri. Et si hoc verum esse constat, quare una via ab hac vita
exeunt, qui post hanc vitam ad unum praemium non pertingunt? Si vero
quemadmodum unus cunctis transitus est, ita etiam universis fit una
perventio: quare ante mortem dissimiliter laborando currerent, qui
simili morte exeuntes ad dissimile post mortem praemium, non
pervenirent? Hoc est enim quod sequitur: Et dixi in corde meo: Si unus,
et stulti, et meus occasus erit, quid mihi prodest, quod majorem
sapientiae dedi operam? His enim, qui hanc vitam solam esse credunt,
studium Sapientiae vanum omnino existimatur: propterea quod ejus labor
praesentis vitae est, praemium autem et fructus laboris futurae. Idcirco
quia laborem vident, cito ipsum laborem fastidiunt, et facile ad ea
convertuntur, quae etsi sapientia nequaquam appetenda esse doceat, quia
tamen eorum fructus praesens est, commodiora existimant. Sed quia
Sapientia etiam in hac vita laborem suum omnino infructuosum esse non
sinit, eosque qui se sectantur, magna intus consolatione refovet, ac per
illuminationem veritatis in hac mortalitatis miseria de aeternitatis
praemio habere fiduciam suadet, iste statim postquam pro vitae carnalis
defectu de fructu vitae perpetuae dubitare coeperat, pro eadem sua
dubitatione ex intima se consideratione accusat, dicens:
|
|
