|
Non ergo glorietur homo pro tempore suo, ante tempus, neque temporum
adversis frangatur, qui in tribulatione est; quia transeunt omnia, donec
veniat tempus, quando remetietur in aeternitate quidquid in temporum
spatiis tractum est, sive majus, sive minus. Tunc longa spatia temporum
non placebunt impiis transacta felicitate temporum; et permanentibus
culpis quae per tempora contraxerunt, cum aeterna viderint supplicia pro
temporalibus commissis. Justis autem tunc tempora sua longa etiam modica
videbuntur, cum merita temporalia viderint praemiis aeternis compensari.
Ante hoc tempus quidquid in tempore agitur, occultum est, sive longum
sive breve sit, ut homo Dei judicium scrutari non audeat, sed paratus
sit ad omne tempus, sive bonum sive malum sit, ut per bona et mala
probatus transeat ad bona glorificandus. Et si interim longa sint spatia
temporis, non praesumat in bonis, non corruat in malis; quia spatiis
suis transeunt universa sub coelo, ut transeunte tempore sub coelo
succedat aeternitas quae est in coelo.
|
|
