|
Tempus nascendi et tempus moriendi. Haec horum similia non sunt, neque
recursum habent cum semel evenerit. Una est enim mors et una nativitas:
et sicut post unam nativitatem una mors, ita ante unam mortem non nisi
una nativitas. Et nemo moritur qui prius natus non fuerit; nec cum semel
mortuus fuerit, deinde nasci potest aliquis. Principium vitae nativitas
est, mors finis et de nativitate ad mortem itur, sed post mortem ad
nativitatem reditus non patet. A nativitate enim incipit tempus hominis,
et morte finitur. Et propterea ista dissimiliter omnibus tempus habent;
aliud, ut in eo tempus primum sit, et ipsum amplius non sit; aliud, ut
in eo tempus amplius non sit, et illud semper sit. Hoc ergo gravius
cunctis est, quod ita tempus habet, ut ipsum sit sine tempore, quia post
ejus tempus non erit tempus quo possit denuo reparari quod abstulit et
consumpsit ejus tempus. Propterea melius videtur tempus nascendi quam
tempus moriendi, quia in tempore nascendi vita datur, in tempore autem
moriendi tollitur vita. Et tamen qui nascuntur moriuntur, et qui
moriuntur nascuntur, quoniam qui ad mortem nascuntur ex eo mori
incipiunt, ex quo sub mortalitatis defectu vivere incipiunt; et qui ad
vitam moriuntur, ex eo vivere veraciter incipiunt, ex quo post mortem
jam mortales esse desierunt. Quocirca bona mors optanda magis est quam
mala vita, quia bona morte ad bonam vitam pergitur, mala vita ad mortem
malam pervenitur. Propterea omnia tempus habent, et nihil suo tempore
abjiciendum: quoniam et tempus nascendi est, ut prima vita incipiat,
quae per justitiam exercetur in tempore; et tempus moriendi, ut secunda
vita succedat, quae praemio justitiae perfruitur in aeternitate. Postea
adjungit quod sequitur:
|
|
