|
Deinde opus artificis cooperantis naturae subinfertur, cum dicitur:
Tempus plantandi et tempus evellendi. Postremo opus hominis sine naturae
opera adjungitur, cum subinfertur: Tempus occidendi et tempus sanandi;
tempus destruendi et tempus aedificandi. Et hoc deinde pluribus
annumeratis multiplicius exponitur ut humani cordis vanitas quam multis
implicata sit et late dispersa patenter demonstretur. Hoc enim ad rem
maxime pertinuit ut vanitatem mentium humanarum, quae vitae mortalis
incertum sequitur, quia illam arguendam suscepit et in narratione
diligentius exponeret, et in comparatione anteferret. Ut caeterae omnes
quasi ob hoc solum commemoratae videantur, ut illarum comparatione, haec
quanta sit, agnoscatur. Tempus nascendi et tempus moriendi. Tempus
nascendi est, quando ducendus est homo in hanc vitam. Tempus moriendi
est, quando ab hac vita est evocandus. Interim autem post nativitatem
ante mortem dum in hac vita mortali vivit, quae sustentamento indiget,
et alimentis nutritur, ut subsistat. Tempus est plantandi et tempus
evellendi, ut excolat homo terram de qua sumptus est, et seminet, et
metat, et plantet, et carpat. Possunt autem et haec duo sequentia
praecedentibus duobus per distinctionem conferri, hoc modo: Tempus
nascendi et tempus plantandi; tempus moriendi et tempus evellendi.
Nascente enim homine tempus est plantandi, ut fructibus terrenis alatur
vita terrena. Moriente autem homine, tempus est evellendi; quia cum vita
mortalis destruitur, etiam ea quae propter vitam mortalem condita
fuerant, tolluntur. Quia autem infirmitati humanae post fructus terrae
etiam carnis usus conceditur: idcirco post tempus plantandi et tempus
evellendi, congrue etiam tempus occidendi subinfertur. In quo esu, quia
mensura necessaria est, ne hoc caro ad incitamentum vitiorum sumat, quod
ad sustentamentum infirmitatis accepit: statim post tempus occidendi
adjungit tempus sanandi ut videlicet ipsorum animalium vitam, quae pro
nostra infirmitate sustentanda in tempore opportuno, id est cum
necessitas exigit, occidenda accepimus caeteris temporibus diligenti
cura nutrire ac conservare studeamus. Hoc enim quasi infirmantia sanare
est in quibus sibi non sufficiunt subveniendo, deficientia reparare.
Unde fortasse, congrue cum dixisset: Tempus occidendi, non addidit,
tempus sanandi quod occisum est. Sicut prius postquam dixerat tempus
plantandi, statim adjunxit, et tempus evellendi, quod plantatum est.
Quia scilicet plantata evelli possunt, sed occisa sanari non possunt.
Sic fortasse si litterae sensum sequimur, nihil spirituali
intelligentiae (quia postmodum vestiganda est) praejudicamus.
|
|
