|
Tempus tacendi, et tempus loquendi. Prius tempus tacendi, postea tempus
loquendi. Sapientia enim de corde exit, nec aliunde lingua habet quod
recte proferre possit, nisi prius verbum intelligentia formet. Propterea
prius est tempus tacendi, post tempus loquendi: ut prius in silentio
sagax cogitatio in se sapientiam colligat, quam lingua postmodum ad
audientiam aliorum per verbum emittat. Propter hoc etiam tempus est
tacendi et tempus loquendi, quoniam auditores verbi aliquando illud cum
desiderio et amore suscipiunt, aliquando vero sine reverentia abjiciendo
contemnunt. Quapropter tempus tacendi est, cum auditores admonitionis
omnimodo impatientes aspicimus; tempus autem loquendi, cum eos verbum
vel desiderare vel saltem sustinere velle videmus. Propter hoc quoque
tempus tacendi est, quia in iis quae discutere non possumus, praesumere
non debemus. Et item tempus loquendi: quia alia quae possumus
comprehendere, propter eruditionem proximorum necesse est non reticere.
Unde non solum opera hominum, sed et verba fugientis vitae incertum
sequuntur, ut totum vanitas occupet: et nihil stabile vel constans
relinquatur: cum nec semper dicere possimus quae scimus, nec semper quae
novimus, retinere: et nunc tacuisse noceat, quae dicenda fuerant: nunc
vero dixisse culpa sit, quae fuerant reticenda. Item saepe non possumus,
cum volumus: et sapere non volumus, cum possumus: saepius autem utrumque
non debemus, cum facimus. In hoc magnum est incertum, et caligo
ignorationis profundae: ut jactetur homo de tempore ad tempus, et non
intelligat tempus suum in omni opere suo.
|
|
