|
Tempus scindendi, et tempus consuendi. Omnis qui in carne secundum
carnem vivit, per carnis affectum quasi unum est cum iis quae caro
concupiscit. Necesse est ergo ut homo qui a carnalibus ad spiritualia
convertitur, prius animo ab iis quibus per affectum inhaeserat
avellatur. Tunc siquidem libere se spiritualibus per amorem conglutinat,
cum de terrenis affectibus nihil superest quod ejus mentem in desideria
aliena avertat. Itaque tempus est scindendi, ut prius homo mentem a
desideriis terrenis avellat; postea tempus consuendi, ut animo per
amorem spiritualem aeternis et permanentibus bonis adhaerere incipiat.
Nec hoc praetereundum videtur quod ea quidem quae scinduntur,
substantialiter unum sunt; ea vero quae consuuntur, essentialiter quidem
diversa sunt, sed mediante vinculo fili quasi accidentaliter unum fiunt.
Sic enim omnis homo corruptibilibus et perituris unitur per naturam, sed
efficitur particeps aeternorum per gratiam. Sic quippe consuuntur humana
et divina in unum, ut quae duo fuerant per naturam, fiant unum per
gratiam. Compunctio siquidem ipsa acus est, et dilectio filum; et facit
viam acus, et perforat utrumque, ut filum utrumque contineat. Neque enim
consutio aliter fieri potuisset, nisi utrumque foraretur et utrumque
contineretur, quia discederet alterum ab altero, et facile se ab unitate
divideret, si utrumque vinculum non contineret. Propter hoc utrumque
perforat acus compunctionis, et filum dilectionis connectit utrumque, ut
stent simul, et non discedant ab invicem. Humana quippe perforat acus
compunctionis, quando culpam persequitur; divina perforat, quando
occulta aeternorum scrutatur. Sic enim gemina constat compunctio, et est
irriguum superius, et irriguum inferius (Josue, XV). Per irriguum
superius perforantur divina, et per irriguum inferius perforantur
humana. Per compunctionem quippe, quae de culpa surgit, transfigitur
peccatrix conscientia; et per compunctionem, quae surgit de desiderio
aeternorum, penetrantur occulta. Illa subtiliter conscientiam penetrat,
ut pellat noxia; ista profunda consideratione invisibilia scrutatur, ut
apprehendat amata. Sic utrumque perforatur, et utrumque transfigitur:
alterum dolore, quo reatus eruitur, alterum desiderio, quo concupita
requiruntur. Posthaec succedit filum amoris: quo utrinque vinculum
unitatis efficitur, ut ab invicem deinceps juncta non separentur.
Utrinque enim amor surgit, et concurrit vinculum dilectionis in unum,
quia mens humana respiciens videt illic quanta sibi commissa per
misericordiam; divina vero considerans, contemplatur in eis, quanta sibi
sint promissa ad gloriam. Et utrumque diligit, et fit nexus charitatis
in ambobus, quia dulcis est misericordia ad gloriam, et gloria jucunda
ad misericordiam. Et non potest dilectio horum separari, quia consutio
facta est, et firma stant vincula charitatis aeternae. Tempus igitur
scindendi tunc fuit, nunc autem tempus consuendi.
|
|
