|
Tempus dilectionis, et tempus odii. Si quis dixerit in tempore
dilectionis tempus esse loquendi, et tempus tacendi in tempore esse
odii, ut non detur sanctum canibus, neque margaritae projiciantur ante
porcos (Matth. VII), sed ponat justus digitum super os suum, quando dies
mali sunt, et obmutescat, cum consistit peccator adversus eum: nonne
ideo justitia venit in terram, ut peccatores arguantur, et ut
convertantur iniqui, ne pereant? Propterea ambigua sunt tempora, quoniam
ipsorum est in incertum percurrere. Nihil tamen sine tempore est, sive
dilectio sit, sive odium. Tempus enim habet dilectio, et tempus odium.
Cui enim praecipitur ut proximum diligat sicut seipsum, eidem dicitur ut
odiat semetipsum. Unde constat quod qui Deum amat sicut se, cum in Deo
diligit proximum: sic contra Deum nec diligere novit semetipsum. Tempus
ergo est dilectionis, et tempus odii, ut qui pro Deo studemus inimicos
diligere, cum causa Dei laeditur, non praesumamus etiam amicos amare.
Est adhuc alia dilectio, et odium aliud: ut quisque carnem suam, et in
iis diligat quae infirmitati sustentandae necessaria sunt, et oderit in
iis quae desideria prava exposcunt. Tempus itaque dilectionis est, et
tempus odii, quoniam oportet nos, quandiu sub hujus mortalitatis defectu
vivimus, et contradictionem peccati in carne nostra portamus, magna
adhibita discretione pensare, quando et fatiscentem naturam per
compassionem fovere debeamus, ne concidat, et quando rursum surgentem in
carne motum vitiorum affligendo premere, ne convalescat. Scriptum quippe
est: Nemo carnem suam odio habuit (Ephes. V). Et rursum dicitur: Carnis
curam ne feceritis in desideriis (Rom. XIII). Unde patenter ostenditur
quod et diligenda caro est, quantum pertinet ad compassionem naturae: et
rursum quantum ad castigationem culpae spectat, odienda. In quo quia
magno discretionis moderamine opus est, tempus praescribitur dilectionis
et odii, ut medio incedentes limite neque suffocemus naturam, dum culpam
persequimur, neque culpam nutriamus, quando naturam fovemus. Sed quia
hoc sine labore magno et lucta gravi fieri non potest, subjungitur:
Tempus belli, et tempus pacis, ut simul agnoscat homo, et quod nemo sine
pugna ad victoriam pervenit, et quod qui legitime certat, post adeptam
victoriam in pace requiescit. Idcirco enim post tempus belli tempus
pacis ponitur, ut qui concertationis pondere frangi poterat, de pacis
dono consoletur. Tempus belli, et tempus pacis. Tres sunt qui bellum
suscitant contra nos: videlicet diabolus, et mundus, et caro nostra. Hos
enim omnes hostes se habere Paulus cognovit, qui pugnam se contra omnes
suscepisse asseruit. Pugnam enim contra daemones sibi pariter cum
omnibus fidelibus jugem esse testabatur, cum diceret: Non enim est nobis
colluctatio contra carnem, et sanguinem: sed adversum potestates, et
principatus; adversum rectores tenebrarum harum, contra spiritualia
nequitiae in coelestibus (Eph. VI). Rursum adversus mundum, id est
homines perversos amatores mundi, pugnam sibi fuisse asseruit, qui se
Ephesi contra bestias pugnasse narravit (I Cor. XV). Item adversus
carnem propriam pugnam sibi incessabilem esse testatur, dicens: Sic
pugno non quasi aerem verberans; sed castigo corpus meum, et in
servitutem redigo: ne forte cum aliis praedicaverim, ipse reprobus
efficiar (I Cor. IX). Tres igitur sunt tyranni, qui contra nos exercitus
suos producunt in praelium: et habent singuli acies suas instructas ad
faciendum bellum animae. Diabolus siquidem adversus fidelem animam
suggestionum agmina instruit: mundus prospera et adversa ad nos
superandos producit: caro vero desideriorum carnalium turbas excitans,
contra nos in praelium exsurgit. Sed contra hos omnes oportet fidelem
animam viriliter decertare, et ad debellandas adversae potestatis vires,
virtutum jacula, Dei protectione munitam, exercere. Diabolum quippe
vincimus, si cum perseverantia ejus suggestiones suscipere recusamus.
Mundum vincimus, si et constanter prospera ejus despicimus, et patienter
adversa toleramus. Carnem autem vincimus, si pravis ejus desideriis non
consentimus. Sed hostes semel victi non statim cessant, ut pax continuo
esse possit; sed tentant iterum, et iterum moliuntur, et conantur
quomodo possunt: et saepe quasi audentes, cum sint timidi, ipsi cum
terrore impetum faciunt, ut probent quid sit animi in nobis; saepe
insidias struunt, et progrediuntur occulte ad explorandum, et celant se,
et volunt esse occulti, donec improvisi superveniant. Et in his omnibus
pericula multa oriuntur, et circumspectio quotidiana, et timor undique:
et fit bellum magnum, et diuturna concertatio, donec pars nostra
convalescat omni modo, et desperantes prorsus cessent, et discedant a
spe sua; ut aut deterreantur a nobis aut in nostram ditionem
subjiciantur. Nam, et hoc sine dubitatione proveniet, si non defecerimus
a spe nostra et patientia bona, ut tandem pax plena et integra
restituatur post consummatum laborem concertationis. Tunc enim fugabitur
a nobis diabolus divina virtute, ut non audeat praesumere adversum nos;
sed territus fugiat, et abscedat in confusionem. Mundus quoque ipse, qui
saevire in commotionibus suis consueverat, pacabitur, et carnis
desideria spiritu roborato sopientur. Tunc in tempore pacis nostrae
recordabimur temporum antiquorum, quando bellum fuit, et non
poenitebimus tunc: sed laetabimur, et exsultabimus pro diebus in quibus
vidimus mala; et erit pax dulcis in gratulatione praeteritorum laborum.
Propter hoc tempus belli est, et tempus pacis
|
|
