|
Vidi sub sole in loco judicii impietatem, et in loco justitiae
iniquitatem. Et dixi in corde meo: Justum et impium judicabit Dominus,
et tempus omnis rei tunc erit. Quia vero mentibus humanis de judiciis
Dei et de rerum omnium proventu contrario gravis aborta est disputatio,
et subjiciendae nunc sunt rationes, quare corda hominum adversus ipsum
moveantur, et in murmurationem consurgant, breviter superiora repetemus
ut eorum quae dicenda sunt, ex ipsis sententiam quasi a principio
dicamus. Superius demonstraverat Ecclesiastes nihil in hoc mundo
perpetuo in eodem posse consistere; sed temporum vices contrariis
euntibus sine cessatione raptari: quae videlicet rerum mutabilitas licet
a Creatore rerum omnium recte ordinetur, tamen cor humanum per
impatientiam in murmurationem et blasphemiam adversus ipsum concutitur.
Et ideo subjunxit post enumerata rerum tempora, et ait: Vidi
afflictionem quam dedit Deus filiis hominum, ut distendantur in ea.
Cuncta fecit bona in tempore suo, et mundum tradidit disputationi eorum.
Haec est ergo afflictio hominum, disputatio eorum adversus Deum; quia in
eo quod judiciis Dei humiliter subdi nolunt, et ejus dispositionem, quae
bona est in rebus omnibus, cum quid contra voluntatem eorum pravam
agitur, contumaciter reprehendunt, non solum eos exterius poena
adversitatis, et tribulationis molestia atterit, sed multo magis intus
furor, et impatientia murmurationis affligit. Quam afflictionem Deus
illis dedisse dicitur, non mentem illorum pravitate corrumpendo, sed
judicia sua juste, ut probentur ipsi, quod mali sunt, ab eorum
cognitione subtrahendo; ut, cum videre non valent qua justitia fiat quod
circa eos agitur, amplius per impatientiae suae vitium a cognitione
veritatis excaecentur. Idcirco dedit illis afflictionem, quando
disputationem dedit celando judicia sua, ut non inveniat homo omne opus,
quod operatur Deus ab initio usque ad finem. Nam praecedunt aliquando
quaedam causae manifestae in hoc mundo judicia Dei, cum Deus facta
hominum in praesenti vita subsequente retributione vel bona remunerat,
vel punit mala. Et in his tantum valent aliquatenus discerni judicia
Dei, ut aliquid judicium habeat homo occultae veritatis, quatenus illa
etiam quae penetrare non potest, veneretur.
|
|
