|
Quis enim cum adducet, ut post se futura cognoscat? Ex quo ab hac vita
semel egressus fuerit homo, non adducitur amplius, nec revocatur ultra
in hanc vitam ut experiatur, et sentiat rursum quae aguntur in hoc
saeculo ut possit denuo delectationibus ejus perfrui, et percipere
jucunditatem illius quae futura est post eum. Ideo quandiu vivit, capiat
quantum potest, et utatur hoc mundo antequam abeat, et educatur ex illo;
quia non revertetur amplius, nec reducetur ut post se futura cognoscat.
Et fieri potest ut iis, quibus ipse uti noluit, alius post ipsum
abutatur, et gaudeat, et exsultet in bonis ejus alienus, et non possint
amplius ad usum ipsius reduci, cum semel ablatus fuerit. Propter hoc et
hujuscemodi putant homines hanc esse partem suam, ut fruantur voluptate
mundi dum vivunt; et ob hoc solum factos se existimant, nec futuros post
haec aliquid, cum finem acceperit vita ista. Et multiplicant rationes,
et argumenta, et quae sibi sunt rationes coacervant alias post alias, ut
seipsos decipiant et confirmentur corda eorum in malum, et credant quod
falsum est. Et aedificant mendaciis murum inter se et veritatem, ut non
videant eam; et proponunt cuncta, et exquirunt diligenter omnia, quibus
possint verisimiliter demonstrare quod vita alia non est, et haec sola
bona est: et propter hanc vitam tantum factus est homo, et alia post
ipsam non erit. Et haec tota concussio de caligine judiciorum Dei
consurgit; quia in dubio hominem posuit ut probaret eum, nec videret
quod habet homo jumento amplius. Et tamen ipse errorem istum rursum
aliis judiciis prosequitur, et ostendit bonam non esse vitam istam in
qua mala plurima regnant; nec potest vera delectatio vel requies
tranquilla inveniri. Et ideo superseminat adversa, et convertitur
retrorsum ad se, et elongat, ut oppressos non liberet, ut valde
affligantur, et dolore, ac tristitia, mala dulcedo, et delectatio iniqua
tergatur. Et idcirco qui volunt in vita ista jucundari, et pactum
faciunt amoris cum saeculo, et inique proponunt non requirere veritatem,
coguntur veris judiciis videre mala, quae sub sole sunt, ut non placeant
sibi nimis in aversione sua. Propterea iste cum dixisset bonum esse
hominis laetari in opere suo, et hanc esse partem illius, et
definitionem dedisset ad requiescendum in istis, movetur alia
consideratione, quod non, sic vita ista est, ut requies in ea esse
possit. Propterea adjungit, et dicit:
|
|
