|
Statim vero, considerans quod justa judicia Dei cassari omnino non
possent, intellexit differri tantum judicium, non auferri, et ait:
Dixi in corde meo:
Justum et impium judicabit Dominus,
et tempus omnis rei sub coelo tunc erit.
Tunc quando justum et impium judicabit Dominus, tempus erit omnis ei rei
sub coelo: quia omne quod in vita agitur, sive bonum sive malum sit,
tunc ad judicium perducetur. Et nunc quidem in hac vita justum et impium
judicat Dominus, sed occultae sunt retributiones istae, et quae
manifestae erunt differuntur in futurum. Et idcirco parvicordes
murmurant, et queruntur, et putant non esse judicium justum; quia
retributiones non vident. Tamen, et nunc judicium justum agitur: et
unusquisque secundum merita sua judicatur. Sed hoc totum intus est, quo
carnis oculus non attingit. Et quae manifesta sunt, differuntur donec
judicium illorum adveniat; et tunc omnia occulta, et manifesta erunt
manifestata, et judicabuntur omnia secundum judicium justum. Et tunc
justum et impium judicabit Dominus; et tempus omnis rei sub coelo tunc
erit. Interim autem obscura sunt omnia, et permista currunt ad finem
suum. Et una sorte involvuntur justi cum impiis, donec pariter currunt
in via, ut, cum simul exierint, discernantur et ordinentur dispariter.
Usque illuc enim nulla discretio est in omnibus quae foris apparent sub
sole. Sed sicut simul oriuntur omnia, sic vivunt simul, et simul
pertranseunt universa. Et hoc totum fit, ut probentur corda hominum: an
vivat in eis aliquid de cognitione veritatis, et affectu boni quod
absconditum est, si forte ex illo argumentum fidei sumere incipiant se
esse amplius, quam id quod videtur solum. Nam extra nihil est unde hoc
possit agnosci, et tolluntur foris argumenta omnia ut operari incipiat,
quod intus est, et probetur quantum sit. Nam, si cognoverit se ex eo
homo magnum est, et pro merito constat quod Deum requirit per fidem,
quem non videt per speciem. Recessit enim primum, et avertit se quando
praesentem contemplabatur: et erat reatus magnus et culpa gravis lucem
praesentem odisse; et constitutum est homini ad remedium placationis, si
requisierit absentem et absconditum desideraverit; et sciat esse quod
non videtur, ut manifestum fiat tempore suo. Ideo nunc subtrahuntur
omnia, et absconduntur quae invisibilia sunt, et relinquitur homo foris
solus cum alienis, ut nihil videat de suo, ut probetur si forte
recordatio in illo superest aliqua ad convertendum ad requisitionem
illius. Propterea nunc iste altius considerans profunditatem judiciorum
Dei, videt non esse mirum, si in hujus vitae nubilo inter justum et
impium non discernitur, cum tanta sit involuta caligine nostra
mortalitas, ut in ea homo etiam bestiis similis videatur.
|
|
