|
Ecce enim quomodo in circuitu feruntur omnia transitoria et vanitati
subjecta. Et scimus quia circulus finem non habet. Quae ergo in circuitu
currunt, currunt quidem, sed ad finem nunquam perveniunt. Quae ergo
requies sperari potest, ubi status nullus esse potest? Ubi enim
perpetuus cursus est, status nullus est. Ubi autem circuitus via est,
ubi cursus certe finem habere possit, non est. Quae ergo in circuitu
currunt, semper currunt et nunquam ad statum perveniunt. Semper
transeunt, et nunquam subsistunt. Semper finiuntur, et finem invenire
non possunt. Cum praeterierint, futura sunt; cum supervenerint, non
subsistunt. Haec est via omnium mutabilium, et via omnium mutabilia
amantium, et mutabilia sequentium. Nam et de impiis dictum est: In
circuitu impii ambulant (Psal. XI). Et iterum: Caput circuitus eorum
(Psal. CXXXIX), et pone illos ut rotam, Domine (Psal. LXXXII). Caput
quoque impiorum omnium de se testatur, dicens: Circuivi terram, et
perambulavi eam (Job I). Et de ipso apostolus ait: Circuit tanquam leo
rugiens quaerens quem devoret (I Petr. V). Vides ergo quemadmodum
perversi semper circuitum diligunt, et a circuitu non recedunt. Idcirco
quae a perversis perverse amantur, etiam ipsa in circuitu omnia currunt
in testimonium illis, quod circuitum sequuntur, et ipsi. Econtrario
amator aeternorum dicit: Pes meus stetit in directo (Psal. XXVII). Et
iterum: Dirige me in semitam mandatorum tuorum, quia ipsam volui (Psal.
CXVIII). Et iterum: Rectus est callis justi (Isai. XXVI). Et alibi
rursum: Ibunt, inquit, directe emissiones; et ad certum locum deducet
eos Dominus Deus noster (Sap. V). O via recta, o circuitus, quo ducis
tu. Et tu quo ducis? Tu ducis, et perducis. Tu vero ducis, et seducis;
quia quos ducis, perdis, non perducis. O circuitus, quomodo involvis,
quomodo complecteris sequaces tuos? Tu currentibus per te, neque exitum
tribuis a te, nec in te perventionem. Ergo omnia transitoria et caduca
per circuitus volvuntur dum transeunt, ut in eis bonum aeternitatis non
quaeramus, quae cernimus semper, et sic advenire ut transeant, et sic
transire ut non subsistant. Videamus ergo adhuc circuitus istos
vanitatis. Dei enim sapientia, ut jam dictum est, hoc mirabiliter
providit, ut rerum omnium motus in orbem ageretur, quatenus corporea
natura, quae effluendo aliquando defectum sentire potuisset, semper in
suam recurrendo originem dum sine intermissione recipit quod effudit,
sine defectu effundat quod recipit, et sit defectus sine defectu; nec
unquam desit quod possit deficere, ut semper deficiat. Unde in una
eademque re, et miserum est, quod est; et mirabile quod factum est, quia
in eodem opere et fragilis invenitur materia, et ratio artificis
admiranda. Et contemptum quidem mundi suadet natura corruptibilis, sed
succumbit mens admiratione in contemplatione rationis. Ad hanc ergo
rationem intuendam post explicitum cursum rerum mutabilium noster
Ecclesiastes se convertit, ut in ea mentis aciem per contemplationem
exerceat; quia eam scientia sufficienter non valet comprehendere, digna
studet venerari admiratione. Nam, quia mutabilitatem omnium, in tribus
rerum generibus igne, aere et aqua, secundum motum moventem explicuit
quam inexplicabilis eadem sit secundum motum qui movetur per singula
quaeque orientia et occidentia in universitate subsequenter ostendit.
|
|
