|
Praecessi, ait, sapientia omnes qui fuerunt ante me in Hierusalem.
Paulatim pergitur in corruptionem, et mens prava excrescente tumore in
deterius semper praecipitatur. Primum de se plusquam debuit, sensit;
deinde usque ad aliorum contemptum venit. Praecessi sapientia omnes qui
fuerant ante me in Hierusalem. Propterea ergo tumuisti et inflatus eras;
quia praecessisti sapientia omnes qui fuerunt ante te in Hierusalem. Et
quantum hoc fuit ut ideo cervicem erigeres; quia praecessisti sapientia
omnes qui fuerunt ante te in Hierusalem? Ne mireris, inquit. Saepe
superbia singularitate magis gaudet quam comparatione. Neque enim semper
attendere curat elatio quales illi sint, quos in comparatione praecedit;
quia hoc solum nonnunquam illi ad exaltationem abundat, quod inter omnes
qui fuerunt ante eum in Hierusalem, nullum sibi aequalem agnoscit.
Propter hoc igitur et ego videns quod praecessi sapientia omnes qui
fuerunt ante me in Hierusalem; et si paucos cernerem fuisse ante me in
Hierusalem sapientes, vehementer tamen gloriatus sum illis me superiorem
in sapientia considerans; quoniam licet nec plurimi, nec magni illi
fuerunt ante me, quibus factus sum comparatione praecipuus: vidi tamen
multos post me venire posse sapientes in Hierusalem quibus fierem
exemplo sapientiae primus. Quod ergo me sapientia praetuli in
comparatione praecedentium: ad hoc quoque spectabat quod gloriabar
exemplo praecipuo in auctoritatem constitui futurorum, ut praecedentibus
quidem summus, subsequentibus vero primus sapientiae auctor invenirer.
Et ideo locutus sum in corde meo, dicens: Ecce magnus effectus sum et
praecessi sapientia omnes qui fuerunt ante me in Hierusalem.
|
|
