|
(ECCLES. II.) Dixi ego in corde meo: Vadam et affluam deliciis et fruar
bonis. Ecce qualiter desperata mens totam se in voluptatem projicit, et
carnis blandimenta jam solum bona vocat, quia in eis laborem et
afflictionem non invenit, quasi malam reputans inquisitionem veritatis;
in qua prius plus justo per curiositatem se distendens laboravit. Sed
haec rursum existimatio, quia manifestam stultitiam praefert, citius
deprehenditur; quia carnis voluptas quae appetenti dulcis visa est,
statim ab experto reprobatur. Unde continuo infert, dicens:
|
|
