|
Possedi servos et ancillas, multamque familiam habui. Dominus factus est
hominum, qui servus erat vitiorum. Quanto melius esset tibi Dominus, et
hic socius? Nam illic dominari, regnantis foret probitas. Hic vero
dominari, non repugnantis probitas est, sed prementis iniquitas, et
patientis utilitas. Sed gloriae animal speciem attendit exterius, morbum
interius non attendit. Putat magnum esse quod inflatum est, et ideo
gaudet exterius magnus videri. Introrsus autem vacuus et inanis esse non
timet. Possedi, inquit, servos et ancillas, multamque familiam habui.
Quid multa familia sine possessione multa; et pecunia multa, atque
abundantia sumptuum facere potuisset? Propterea adjunxit, et ait:
|
|
