|
Feci cantores mihi et cantatrices et delicias filiorum hominum, scyphos
et urcelos [urceos] in ministerio ad vina fundenda: et supergressus sum
opibus omnes qui fuerunt ante me in Hierusalem. Sapientia quoque
perseveravit mecum. Grandis fiducia. Ideo secure peccasti. Ideo
confidenter effudisti cor tuum in delicias voluptatis, et super
illecebras pulchritudinum et jucunditatum vanitatis. Quare? quia
sapientia perseveraverat tecum. Quare enim tu intus positam quaereres;
si ipsa foris vagum non reliquit? Quae tamen est ista sapientia quae ita
discursus amat, et secretum fastidit? Vide ne forte similitudo fallat
te, et non sit sapientia quod sapientia esse videtur. Cave ne in umbra
filiorum decipiaris, ubi latuit pater tuus qui veritatem videre non
potuit. Umbra enim obscurum facit; et si requiem habere videtur, lumen
non habet. Cave ergo ne et tu dum sub umbra, foliorum requiem quaeris,
incipias pati caliginem. Nec possis in umbra positus clare discernere;
quia imago quae apparet umbra, sola est, non veritas. Hanc ergo umbram
foliorum suspectam habe, ne decipiaris. Quae sunt folia? Species rerum
visibilium folia sunt; quae modo quidem pulchra et virentia apparent,
sed cadent subito cum turbo exierit. Quae sunt folia? Domus, vineae,
horti, piscinae, sylva lignorum germinantium, familiae, possessiones,
aurum, argentum, substantiae regum et provinciarum; lyrae, citharae,
tibiae, organa, scyphi, et urcei, et vasa pretiosa divitiae et pompae,
et gloria: omnia haec folia sunt. Quare folia? Quia vana, quia caduca,
quia transitoria: ideo folia. Virent quidem modico tempore, sed cito
arescunt et cadunt. Sed tamen dum stant, umbram faciunt et habent
refrigerium suum; sed est obscura umbra et inimica lumini. Carni quidem
ad tempus refrigerium praestare videtur, sed oculos caligare facit.
Idcirco suspectam habere debemus umbram, nec facile credere iis quae
videntur in umbra. Fallunt enim oculos imagines; quia et ipsa umbra
imago est, non veritas. Ideo dixi ut suspectam habeas umbram, qui te sub
foliis positum confiteris. Sub foliis es, in umbra es, et sapientiam
juxta te vides. Vide diligenter ne forte non sit sapientia, sed aliud
aliquid latens sub specie illius. Quae est enim sapientia in umbra
foliorum? Nam umbra foliorum delectatio est, et jucunditas in specie et
pulchritudine rerum transitoriarum. Et habet ista sapientiam suam. Sic
enim homines vocant sapientiam qua ista requies, et tranquillitas ista
carnis callide et astute quaeritur, et prudenter conservatur. Et ista
est sapientia, qua filii hujus saeculi et filii tenebrarum prudentiores
sunt filiis lucis in generatione sua (Luc. XVI), quae perseverat cum iis
qui jacent in umbra foliorum; et lumen verae sapientiae, apud quam
stultitia est sapientia ista, videre non possunt. Quia enim ad sola
commoda carnis respiciunt, detrimenta animae non attendunt, et quia
cauti esse volunt ubi timendum non est; stulti, et imprudentes fiunt
tibi, ubi periculum grave est et intolerabile detrimentum. Nam quae est
sapientia, carnem fovere et animam negligere? Quae est sapientia id
quidem, quod modico tempore molestum est carni, tota intentione fugere;
et id quod animae semper exitiale esse constat, non cavere? Haec est
sapientia de qua iste gloriatur sub umbra foliorum jacens. O folia, et
umbra qualis est fructus vester? vide Adam qualia sunt folia tua, et
qualis est fructus tuus? Abscondisti te, et folia tua umbraculum
praebuerunt ut tectus non videres veritatem. Manducasti, et fructus tuus
cibum praestitit, ut corruptus edulio perderes immortalitatem.
Recognosce, miser; recognosce malum tuum; recognosce miseriam tuam;
recognosce ubi es et qualis factus es. Convertere de umbra ad claritatem
luminis, ut non solum verba audias, sed etiam faciem videas veritatis.
|
|
