|
Intentio ejus est in hoc libro, tria principaliter ostendere. In primis
Deum Creatorem, et materiam creatam et formationem ejus, et totum hoc ad
laudem Dei, et utilitatem hominis: cui utile est Deum admirari et
venerari. In eo quod creavit, id est de nihilo fecit mundum, miramur
ejus potentiam. In eo quod ornavit, id est pulchrum fecit mundum, ejus
sapientiam miramur. In hoc enim differunt auctores nostri a philosophis,
quod philosphi Deum opificem tantum, et tria ponunt principia: Deum,
materiam, et archetypas ideas; nostri vero unicum ponunt principium, et
hoc Deum solum. Et cum hoc constet apud omnes divini verbi tractatores,
scilicet quod unum solum sit principium, de modo tamen creandi magna
quaestio est. Quidam enim dicunt, Deum omnia simul fecisse quaecunque;
alii distinguunt per sex dierum operationem , et dicunt illam
distinctionem figurativam esse, et propter mysterium tantum, nec ita
fuisse ad litteram. Et hoc volunt probare illa auctoritate: Qui vivit in
aeternum, creavit omnia simul (Eccl. XVIII). Et alia etiam de hoc eodem
libro sumpta ubi recapitulando post opera sex dierum: Istae sunt,
inquit, generationes coeli et terrae, quando creata sunt in die quo
fecit Deus coelum et terram, et omne virgultum agri (Gen. II). Dicunt
etiam hanc rationem, quia non Deo convenit ad modum hominis aliquid
imperfectum facere, aut inordinatum aut deforme. Sed facile est illas
auctoritates solvere. Contra hanc rationem quoque possumus dicere, quod
Deus, qui in momento poterat omnia facere, sex diebus distinxit opera
sua, non propter suam (quae nulla est) impotentiam, sed propter
rationabilium creaturarum instructionem et exemplum. Sicut enim prius
rebus dedit esse, et postea pulchrum esse, ita et angelo, et homini,
quibus dederat rationales esse, si perstitissent, dedisset et beatos
esse; et hoc esset pulchrum esse. Quod exemplum quia neglexit angelus,
respiciens adesse suum quod rationale erat, nimium de se praesumens,
cecidit irrecuperabiliter, sicut alii immobiliter sunt confirmati. Ad
hominis vero reparationem sex diebus distinguere voluit opus suum, ut in
hoc haberet homo animum occupatum ad sui institutionem. Quod autem Deus
dicitur creasse aliquid imperfectum aut informe, non nocet, nec est
inconveniens; quia ad comparationem majoris perfectionis aut
pulchritudinis, quas ipsemet per se quando oportuit, addidit, dici
debet: sicut quotidie facit pueros imperfectos quantum ad augmentum quod
sequitur, sed tamen perfectos ad numerum partium, manuum scilicet,
pedum, et caeterorum membrorum, et haec sententia probabilior videtur.
|
|
