|
Sigisbertus autem uxorem accepit Brunchildem [Brunechildem] Lemingildi
Hispaniae regis filiam. Chilpericus vero frater ejus, cum esset lascivus
et vanus, multas habuit uxores. Inter quas habuit Fredelgundem satis
quidem speciosam, sed pessimis artibus opulentam, quae memoratum
Chilpericum suis voluptatibus tenebat astrictum. Haec cum Landrico
comite palatii solebat misceri. Quod Chilpericus tandem persensit. At
illa ubi sibi periculum imminere sensit, usa calliditate feminea, crimen
majori crimine parat obtegere, et redeunti a venatu suo marito struit
insidias. Nam equo descendens Chilpericus, dum a propriis satellitibus
excipitur, duobus cultris transfossus occiditur. Successit tamen ei
filius ejus Clotarius. Ante haec praefatus rex Sigisbertus Clotarii
regis Francorum filius est occisus. Cujus regnum Childebertus filius
ejus cum matre Brunechilde regendum suscepit. Et non multo post
Guntrannus Chilperici germanus defunctus est. Qui regnum suum reliquit
nepoti suo modo dicto Childeberto. Childebertus quoque cum viginti tres
annis regnasset in Austrasia, et quatuor in Burgundia, decessit duos
sibi relinquens haeredes filios. Quorum unus, cui nomen Theobertus erat,
regnum Austrasiorum regebat, et Theodericus regnum Guntranni gubernabat.
Verum Theoberto et Theoderico varia sorte defunctis, Clotarius regnum
Francorum obtinuit. Clotarius vero Brunechildem reginam equo indomito
alligatam judicantibus Francis pro diversis pravitatibus suis dirumpi
praecepit. Porro Clotario Dagobertus successit. Qui cum se ad mortem
urgeri conspiceret, concessit regnum Austrasiae filio suo Sigisberto,
regnum vero Neustriae Clodoveo. Inter Rhenum et Mosam est Austrasia;
inter Mosam et Ligerem Neustria, quasi nova Austrasia, quae nunc
Franconia et Francia appellatur. Post haec Clodoveus deficiens duos
filios suos sibi reliquit successores, Clotarium in Neustria,
Childericum in Austrasia. Quorum Clotarius post annos tres assumpti
principatus regnum cum vita perdidit. Quo vita privato successit ei
frater ejus Theodericus. Verum hunc post modicum tempus Franci de regno
depellunt, et Ebroinum regiae aulae praepositum Luponio monasterio
intrudunt, cum ejus nequitias ultra tolerare nequirent, deinde
assumentes Theoderici fratrem Childericum sibi statuerunt regem; sed non
multo post Childericus interficitur, et Theodericus in regnum revocatur.
Quod audiens Ebroinus, monachali qua induebatur veste deposita, e
monasterio egreditur, et undique circa se viribus aggregatis, iterum
major regiae domus efficitur, et contra viros qui aulae praefuerunt
regiae Childerici regis temporibus, et maxime contra Leodogarium
Heduensem episcopum saeviens illum comprehendit, et post multa
tormentorum genera decollari praecepit. Defuncto vero Ebroino Pippinus
filius Anchesigilli dominari sub regibus coepit in Austrasia. Qui ex
uxore Pletrude duos filios habuit Drogum et Grimoaldum. Sed ex concubina
genuit Carolum Tuditem. Porro Theoderico successit Clodoveus filius
ejus, et Clodoveo Childebertus, et Childeberto Dagobertus filius ejus.
Hac denique tempestate coeperunt reges Francorum a solito vigore
deficere, et regni negotia per majores aulae regiae administrare, id est
per dapiferum, comestabulum, et camerarium. Post haec mortuus est
Pippinus, et successit ei Carolus Tudites filius ejus. Qui Tudites a
majoribus fabrorum malleis, quibus tundi et extenuari massa solet,
appellabatur. Qui major aulae regiae factus sub Dagoberto minore satis
strenue cum Sarracenis pugnavit. Nam praecedenti tempore Sarraceni ex
Africa transfretantes in Hispaniam, eam subjugaverunt; indeque Dagoberti
temporibus cum uxoribus et pueris erumpentes, Aquitaniam Galliae
provinciam invaserunt, et usque ad Septimaniae et Viennensis provinciae
fines, quaeque depopulantes pervenerunt. Sed hos Carolus Tudites duobus
magnis praeliis, uno in Aquitania, et altero juxta Narbonem ita devicit,
ut in Hispaniam eos redire compelleret. In quo bello trecenta
Sarracenorum millia interfecit. Iste est Carolus Tudites, qui propter
assiduitatem bellorum res ecclesiasticas laicis tradidit, pugnavit etiam
contra Saxones et Bavaros [Bavarios], quos cum magna difficultate
superavit. Pugnavit et cum Heudone Aquitanorum duce, et Ranfredum
comitem regalis palatii e palatio expulit. Sed unam ei tantum civitatem,
hoc est Andegavensem concessit. Porro Dagoberto regi Francorum successit
Theodoricus filius ejus. Carolus quoque Tutides defunctus est. Et
obtinuerunt principatum ejus filii ejus, Carolus Magnus atque Pippinus.
Praefato denique Dagoberto decedente regnavit pro eo Theodoricus filius
ejus; et Theodorico successit Childericus, quem et Hildericum vocant. De
quo cum esset vir inutilis ac remissus, Pippinus major aulae regiae
studuit per legatos Zachariam Romanum antistitem interrogare dicens, an
ille deberet esse rex Franciae, qui, otio deditus, solo nomine regio
contentus erat. Cui pontifex remandavit illum debere appellari regem qui
bene regeret rempublicam. Qua responsione Franci animati Hilderico in
monasterium detruso, et monachali tunica palliato, Pippinum sibi regem
constituerunt. Mortuo proinde Pippino anno regni sui decimo quinto,
Carolus et Carolomannus filii ejus regnum obtinuerunt. Quorum Carolus in
Noviomensi urbe suscepit regiam coronam, et frater ejus Carolomannus
Suessione. Sed Carolomannus, transacto biennio quo sublimatus est in
regnum, vita decessit. Et uxor ejus, et filii ejus ad Desiderium
Longobardorum regem nulla vi compulsi fugerunt. Sicque totius regni
Francorum monarchiam Carolus solus obtinuit.
|
|
