|
Julianus igitur Apostata, factus imperator, reseravit templa gentilium,
et factus est Christianorum caeteris persecutoribus callidior
persecutor. Porro militiae cingulum, et procurationem provinciarum,
officium juris dicendi, Christianis non debere committi dicebat, ut pote
quibus lex propria gladio uti vetuisset. Unde militibus publico
postmodum praecepit edicto, ut aut idolis sacrificarent, aut militiae
cederent. Verum quidam catholici officium militiae quam fidem zelo Dei
deserere maluerunt. Peridem tempus Valentinianus, qui postea factus est
imperator, zelum, quem proprietate habuit, non celavit. Quadam namque
die dum templum ingrederetur Augustus, et minister aqua ingredientes
aspergeret, Valentinianus, videns guttam unam in chlamyde sua, pugno
ministrum percussit, dicens se illa aspersione potius maculatum quam
mundatum. Quod cernens Julianus, jussit eum in custodiam recipi, ac
demum ad eremum destinari. Sed cum annus et pauci pertransissent dies,
ille pro mercede confessionis imperium recipit. Denique Julianus,
impudenter baptisma diluens sanguine sacrificiorum, cuncta faciebat
quibus daemones placari solent. Ipse quoque in Athanasium persecutionem
fecit, sed eum Dei nutu comprehendere nequivit. His praeterea diebus
passi sunt Romae Joannes et Paulus martyres Christi, sed et apud
Sebasten Palaestinae urbem sancti Joannis Baptistae sepulcrum populus
paganorum funestis manibus effregit, et ejusdem martyris reliquias
concremavit, et pulveri immistas per agros sparsit. Adfuere tamen quidam
peregrini de Jerosolymis, qui pauca ossa incendio furtim subtraxere, et
secum redeuntes devexere. Denique Julianus ad bellum Parthicum
profecturus, amplius effrenata rabie in Christi cultores desaevire
coepit. Sed cum a Ctesiphonte castra movisset, et jam pugnaturus
exercitum ordinaret, incertum a quo ventre sauciatus, punitur et dum
moreretur, coepit Christum Deum blasphemare, dicens: Vicisti, Galilaee,
vicisti. Atque in his verbis scelestus exspiravit.
|
|
